Verslagje 4 Mijl, 12 oktober 2014
Geschreven door Edward   
Collega's zitten in sportkleding naast elkaar, klaar om de strijd met zichzelf en elkaar aan te gaan.

Het lijkt op een bingo. In plaats van de nummers van deelnemers die vooraan staan op te zoeken, worden er willekeurige tassen gepakt.....
Eerst de ergernissen:
Iedereen krijgt het startnummer in dezelfde enveloppe (port betaald), maar de mensen die het thuisgestuurd krijgen moeten een euro extra betalen.

In een nieuwsbrief van de 4 mijl staat vol trots: "Groningen schoon dankzij de 4 mijl". Dat klinkt goed. Echter bij het lezen van het artikel blijkt het om iets heel anders te gaan. Er wordt vriendelijk verzocht om het plastic flesje met AA drink dat je bij de finish krijgt in de daarvoor bestemde klikobak te gooien, zodat van deze 20.000 flesjes een kunstwerk gemaakt kan worden. Ik snap niet hoe Groningen daar schoner van wordt. De logica ontgaat mij totaal. Het is alsof ik met een plastic flesje in je vieze huis langskom. Daar nog wat extra rommel maak en als ik wegga mijn plastic flesje weer meeneem. Hoezo is jouw huis nu schoner dankzij mij?

En de laatste ergernis: de vrachtwagens met tassen na afloop. Een leuke ervaring als je wilt weten wat het is om een kip te zijn. De meeste vleeskippen moeten een vierkante meter delen met twintig andere kippen. Moeilijk voor te stellen, maar bij het ophalen van de tas wordt duidelijk dat 21 mensen per vierkante meter ook mogelijk is. Ik ben blij dat ik lang ben, anders is het moeilijk ademhalen tussen alle bezwete borsten, billen en buiken. Het lijkt op een bingo. In plaats van de nummers van deelnemers die vooraan staan op te zoeken, worden er willekeurige tassen gepakt waarvan de nummers de menigte in worden geschreeuwd in de hoop dat die deelnemer er al is, om vervolgens die tas over de hoofden van de wachtende deelnemers te gooien. Zo kan iemand die vooraan staat lang wachten. Piet Kempenaar is het zat en klimt zelf in de vrachtwagen om zijn tas te pakken. Na al die jaren verandert er, behalve de plaats van de kledingwagens, nietsSMILEYS_SAD.

Genoeg gezeurd. Ondanks de ergernissen is de 4 mijl een prachtig loopfeest. Het begint al met de treinreis. De enige dag in het jaar dat ik een trein van binnen zie. Een trein vol met lopers. Veel businesslopers. Een enkele afgetrainde atleet daargelaten is het vooral een diversiteit van lichamen. Van een onschuldig blubberbuikje tot een gigapens. Van saaie bedrijfsshirtjes tot kleurrijke hardlooptenue's. Iedereen heeft er zin in en er wordt druk gekletst. Collega's zitten in sportkleding naast elkaar, klaar om de strijd met zichzelf en elkaar aan te gaan. Startnummers worden opgespeld, bananen gegeten en sportdrank gedronken. Het is goed om zoveel mensen te zien die een stukje gaan hardlopen.  

De 4 mijl is een afstand waar je ontzettend kapot op kan gaan maar dat gaat me dit jaar niet overkomen. Net als vorig jaar ben ik niet in staat om voor een toptijd te gaan. Ik ben allang blij dat ik weer wat voorzichtig kan hobbelen en ga proberen om Vanessa naar 28 minuten laag te brengen. We zijn voor de verandering eens ruim op tijd aanwezig. Om te voorkomen dat ik weer met een rugzak op moet gaan lopen, leveren we onze tas op tijd in. Met dit heerlijke weer is dat geen probleem. Het is goed uit te houden in loopkleding. We kletsen wat met bekenden en staan ruim van te voren in het startvak.

Over de race zelf kan ik kort zijn: Vanessa had een k*tdag en ik ben, volgens de talrijke enthousiaste toeschouwers, kabouter plop met een badmuts op mijn kop.  

O ja, Vanessa heeft heel veel zin in de marathon van Amsterdam!

Groet,
Edward

PS: Ben maandagochtend de stad doorgelopen en ik kan je garanderen dat Groningen niet schoner is geworden dankzij de 4 mijl. Ongelooflijk veel plastic flesjes en gele kledingtassen zwerven er rond.

Zie ook deze artikelen:
Nieuwere artikelen:
Oudere artikelen:

 
© 2000-2019  Loopgroep Bedum, webmaster Peter v.d. Hulst