Midzomeravondmarathon, Diever, 19 juli 2014
Tweede plaats Edward in tropische marathon!

temperatuur19juli2014
Wanneer de meeste lopers of op vakantie zijn of bij temperaturen boven de 25 - 30 graden aan andere dingen denken dat hardlopen, komt de 'machine' van Edward goed op dreef. Voor hem niets lievers, ook al weet ook hij zijn grenzen bij een temperatuur van dik 33 graden.
Lees het in zijn verslagje.
Dit is weer zo'n ongelooflijke prestatie van een atleet die telkens zijn grenzen opzoekt en verlegt.
Gefeliciteerd!
42.2 km netto
Edward Pechler, 2e plaats overall 3:12:42


Link naar de website

Ervaren dat je lijf in staat is om de lichaamstemperatuur op peil te houden terwijl je rent in de hitte, zoals deze dat ook kan als het vriest. Een geweldige machine. ...

Ik gok erop dat de snelle jongens het later in de wedstrijd moeilijk gaan krijgen met de warmte en ik weer de top drie in kan glippen....

Lees verslagje van Edward >>>

Als de temperatuur tot boven de dertig graden stijgt, en de mensen puffend klagen dat het veel te warm is, denk ik meteen: trainen voor de Western States. De hitte tijdens die race is n van de redenen dat hij zwaar is. En net zoals je niet echt voor de bergen kan trainen in Nederland, zo is trainen met tropische temperaturen ook schaars.
Gisteren heb ik al even een opwarmrondje door de natuur ten noorden van Amsterdam gedaan. Heel lekker ging het nog niet in de hitte, maar ik heb genoten van de warme deken waar ik doorheen liep. Een heerlijk gevoel om slechts gekleed in een vlinderbroekje en met een bidon in de hand, door de natuur te rennen. Zwermen vliegjes waar je doorheen komt en waarvan een groot aantal aan je bezwete lijf blijft kleven. Even op een steiger aan een meertje uitrusten en luisteren naar de rare zang van een rietzanger, terwijl de gierzwaluwen over het water scheren om in de vlucht wat te drinken. Het water dat ik meegenomen heb in een bidon is ondertussen heet genoeg om thee van te zetten. Ik begrijp niet dat mensen klagen over dit weer. Zal wel komen doordat het meerendeel van de bevolking tegenwoordig overgewicht normaal vindt. En bewegen met overgewicht s al moeilijk, laat staan als het tropisch heet is. Ze denken dan eerder aan een 'openbare lijkverbranding' (BBQ) om hun gewicht op peil te houden dan aan een stukje rennen. Maar het is toch heerlijk dat wij in Nederland een paar dagen in het jaar ook in tropische temperaturen kunnen rennen. Ervaren dat je lijf in staat is om de lichaamstemperatuur op peil te houden terwijl je rent in de hitte, zoals deze dat ook kan als het vriest. Een geweldige machine.

Vandaag in Diever zal ik iets minder oog voor de natuur hebben. Het is nog iets warmer dan gisteren en het is de bedoeling dat er eerst twee kleine rondjes door het dorp gerend worden, gevolgd door 4 grote ronden door het bos. Samen goed voor een marathon. Ik zeg altijd dat ik op elk moment wel een marathon rond de drie uur kan rennen. Maar met meer dan dertig graden is dat misschien wat te ambitieus. Ik ga voor 3:10. Tempo 4:30 moet toch vol te houden zijn. Ik eet veel fruit zodat ik genoeg vocht in mijn lijf heb om aan de marathon te beginnen. Vandaag alleen een vlinderbroekje. De opmerkingen dat ik mijn shirt vergeten ben, ben ik ondertussen wel gewend. Een bidon meenemen is niet nodig gezien de maatregelen die de organisatie genomen heeft: Om de 2,5 kilometer water, sportdrank, cola en fruit. Geweldig. Wat heerlijk om hier te mogen lopen voor slechts 13. En wat goed om te zien dat er meer mensen zijn die gewoon lekker gaan rennen in de hitte.
De start is een beetje apart. Lopers van andere afstanden staan met de rug naar ons toe. Die gaan meteen de ronde door het bos maken. Wij moeten eerst de andere kant op, voor twee rondjes door het dorp. Terwijl ik met wat lopers aan het overleggen ben of we nu echt eerst rechtsaf moeten is daar opeens het startschot. Twee mannen in het geel schieten ervandoor. Ik ren mee maar ze lopen een tempo van onder de vier minuten. Dat ga ik niet redden. Ik laat ze gaan. Een derde plek is ook mooi.
De ronde door het bos gaat over fietspaden en wat smallere bospaden. Alles is verhard. Het loopt heerlijk door het bos, al word ik meteen door nog een marathonloper ingehaald. Ik haak even aan maar het gaat me te snel en laat hem ook gaan.  Ik gok erop dat de snelle jongens het later in de wedstrijd moeilijk gaan krijgen met de warmte en ik weer de top drie in kan glippen.
De tweede ronde gaat nog steeds lekker. Ik loop alleen en haal soms wat deelnemers van de andere afstanden in. Soms is het wat krap op de bospaden om lopers in te halen maar het naar iemand toe kunnen rennen motiveert altijd. Ik probeer bij bijna elke post goed te drinken. Helaas weer plastic bekertjes, dus om goed te drinken moet je wel even een paar stappen wandelen. Ik drink voorlopig alleen water en laat de cola, sportdrank en thee nog even staan.
In de derde ronde komt de bekende dip. Alles doet pijn. Ik ben me opeens heel bewust van hoe mijn tenen knel zitten in mijn schoenen. Ze doen ontzettend pijn. Ik probeer het te negeren maar voel ondertussen ook mijn schouder moeilijk doen. Mijn schouders staan niet in n lijn. Ik probeer recht te lopen. Mijn armzwaai te gebruiken. Ik concentreer me op mijn techniek en de laatste kilometers van de derde ronde gaat het alweer een stuk beter. Opeens zie ik de nummer drie die mij in de eerste ronde inhaalde. Hij loopt met zijn handen in de zij. Als ik hem voorbij loop herkent hij me en probeert met me mee te gaan. Dat lukt uiteindelijk aardig en samen gaan we de laatste ronde in. Volgens hem is n van de koplopers uitgestapt. Dus we gaan strijden voor plek twee. Tempo is nu niet meer belangrijk. We hebben nog 9 kilometer om te racen voor plek twee.
Ik test hem door wat versnellingen te plaatsen. Hij blijft bij, maar zijn ademhaling doet vermoeden dat hij het zwaarder heeft dan ik. Omdat hij er uitziet alsof hij wel een eindsprint in huis heeft, ga ik proberen hem al ver voor de finish af te schudden. Ik laat hem even op kop lopen en ontspan zoveel mogelijk. Als we op een stuk aankomen waar het iets naar beneden gaat, zet ik aan. Er komt geen antwoord meer. Nog 7 km te gaan. Als ik niet instort moet dit lukken. Ik neem de tijd bij de verzorgingsposten en neem banaan en cola. Al snel zie ik hem niet meer.
Ik voel me eigenlijk wel weer goed. Pijntjes zijn verdwenen en ik ren die laatste kilometers lekker. Als ik in de laatste kilometer nog wat dertig kilometer lopers inhaal merk ik aan hun reactie dat nummer n minder ver voor me zit dan ik dacht. Als ik finish in 3:12:42 zie ik hem uitgeput zitten. Hij was de laatste ronde behoorlijk kapot en heeft veel gewandeld en is gefinisht in 3:10.23. Als het een vijftig kilometer wedstrijd was geweest had ik hem vast ingehaald. Nadat ik een praatje met hem gemaakt heb mag ik blij zijn dat ik slechts twee minuten achter hem zat. Hij loopt normaal 2:42 op de marathon en wilde nu, ivm de warmte, rond de 2:54 lopen.
In de kleedkamer wordt duidelijk waarom mijn tenen zo'n pijn deden. Mijn linker kleine teen lijkt wel voor de helft afgestorven. En grote bloedblaar zit eromheen. En mijn rechter grote teen heeft een mooie zachte bolstaande blaar. Wat is rennen toch leuk!

Groeten,
Edward.



Zie ook deze artikelen:
Nieuwere artikelen:
Oudere artikelen:

 
© 2000-2019  Loopgroep Bedum, webmaster Peter v.d. Hulst