Verslag Teutolauf, 19 oktober 2013
Geschreven door Edward   
.... dan kijk ik in een bocht achterom en zie Harry. Is het hem echt? Ik zwaai. Hij zwaait terug. Ben ik zo ingezakt of is het "rustig aan doen" van Harry hetzelfde als het "rustig aan doen" in de trainingen, waar hij dat ook nooit lang volhoudt......

Edward eindelijk weer eens 'op snelheid'.....

Het voelt gek om weer hard te rennen. Valt me zwaar om niet terug te vallen in mijn ultratempo: lekker relaxt rennen zonder moe te worden. Nee vandaag wil ik wat tempo trainen. Over twee weken wil ik de Berenloop weer onder de drie uur lopen. Afdalen doe ik nog steeds met beleid. Ik heb nog niet genoeg vertrouwen in mijn enkel om me heerlijk naar beneden te laten vallen. Ik hoor bij elke afdaling iemand dichterbij komen. Dan word ik ingehaald door een jonge vrouw en een oudere man. Ik haak aan. We lopen zij aan zij. We zijn alweer een klein anderhalf uur onderweg in het mooie Teutoburgerwald.
 
Vanmorgen met drie auto's naar Duitsland vertrokken. Sabina, Petra, Thom en Bert rijden met me mee. Zoals elk jaar is het goed vertoeven bij het schooltje in Lengerich. Druk maar niet te druk. Geen gedrang. Wat het weer betreft: de herfstkleding kan in de tas blijven. Harry wil rustig aan doen ivm de Berenloop. Jammer ik had graag willen testen hoe het met mijn snelheid is. Dan moet ik het maar alleen doen. Ik start op marathontempo en na vijf kilometer begint de eerste test. De lange klim het bos in. Het gaat lekker al voel ik wel mijn rechterknie een beetje. Ben nu al blij dat ik toch weer gegaan ben dit jaar. Wat een heerlijke middag op door het woud te rennen. Ik ken de route ondertussen al goed, maar 't verveelt nooit. Dit jaar hebben ze de route opgeleukt met enkele obstakels. Door de storm van afgelopen woensdag liggen er wat vers omgevallen bomen op de route.
 
De jonge dame is de eerste vrouw en ze kijkt regelmatig achterom. Al snel wordt duidelijk waarom. Een andere vrouw komt langzaam maar zeker dichterbij. Als ze ons genaderd is gaat ze door. De jonge vrouw haakt aan en ik ook. Dan een heuvel en opeens is mijn energie op. De dames, klein en licht als ze zijn, huppelen naar boven en ik strompel naar boven. Op dat moment geef ik toe aan mijn moeheid en verval in mijn langzame comfortabele tempo. Maar zelfs dat kost moeite. Al snel zijn de dames uit beeld en moet ik het weer alleen doen. Ik concentreer me op de omgeving en na 3 langzame kilometers van hoog in de vijf minuten, krijg ik de geest weer een beetje en kan ik weer onder de 5 minuten duiken. De kleine stukjes asfalt voelen lekker. Even niet op mijn enkel letten en tempo maken. Als ik voor de laatste keer het bos uitkom en nog enkele kilometers asfalt te gaan heb ontspan ik en vind ik het wel goed zo. Dan kijk ik in een bocht achterom en zie Harry. Is het hem echt? Ik zwaai. Hij zwaait terug. Ben ik zo ingezakt of is het "rustig aan doen" van Harry hetzelfde als het "rustig aan doen" in de trainingen, waar hij dat ook nooit lang volhoudt.
 
Goede motivatie om toch nog even aan te zetten. Vorig jaar liepen we samen en kon ik nog net aanhaken bij Harry die nog even een grijsaard wilde inhalen. Nu ben ik zelf grijs maar mij gaat hij niet inhalen. Ik kijk niet meer achterom maar ren zo hard als ik kan. Kilometertijden van onder de vier minuten. Het laatste stuk zelfs tempo 3:34. Als hij me nu in wil halen moet hij minstens tempo 3:00 lopen. En hij is snel maar dat is wel erg snel. Bij de één na laatste bocht staat Bert. Hij heeft zijn wandeltocht zo te zien goed volbracht. Het lukt me om Harry een minuutje voor te blijven.
 
Iedereen finisht. Ook Thom, die gevallen is doordat hij wat meer aandacht voor zijn koek had dan voor de boomwortels, finisht sterk, ondanks de pijn.
 
De prijsuitreiking is altijd een heel gedoe. Al die afstanden en al die categorieën. Maar we hebben twee eerste plekken. Harry en Henk. Nu we met eigen vervoer zijn kunnen de winnaars eindelijk hun welverdiende cyclaam ophalen. Mooi om te zien deze twee fitte "oudere" kerels. Motiveert mij om nog lang door te gaan met rennen.
 
Op naar de Klippenlauf eind maart. Deze loop is ook in het mooie Teutoburgerwald maar dan iets korter, minder asfalt en wat meer heuvels. Zeker een aanrader.
 
Groet,
 
Edward
Reacties (1) Geen reacties meer mogelijk
1 maandag 21 oktober 2013 21:53
Harry
weer een prachtig verslag Edward,alleen jammer dat je nog achterom keek. SMILEYS_VERY_HAPPY SMILEYS_SHOCKED

Zie ook deze artikelen:
Nieuwere artikelen:
Oudere artikelen:

 
© 2000-2019  Loopgroep Bedum, webmaster Peter v.d. Hulst