12e Zestig van Texel, 1 april 2013
Alle drie LBers voltooien de Zestig van Texel! Gefeliciteerd!!

Edward finisht in 4:46:51, Jan Schipper in 6:02:04 en Bart de Vries in 6:10:17.
De afstand is iets meer (officieus door Jan gemeten: 61.2 km)!


De GARMIN route van Edward staat HIER.

Filmpjes van Vanessa: finish van Jan en fiinish van Bart

De tijd van Edward is een nieuw clubrecord M45; tevens overall ook snelste 60km ooit gelopen door LBer!!


Foto's: Vanessa

HIER staan 83 prachtige foto's van Evelyn/Jan, Tom, Bart/Annet en Vanessa
Krantenartikelen staan HIER

60km (61.2km)
Officieel
Edward Pechler, clubrecord M45,
5e M45 v.d. 93, 17e overall
4:46:51 PR!
Jan Schipper (5:54min/km gemiddeld), 41e M45 6:02:04 PR!
Bart de Vries, 51e M45 6:10:17 PR!


Link naar de website van de Zestig van Texel
Als het dan toch geen top tien klassering wordt door het sterke deelnemersveld dit jaar, moet ik toch minstens de snelste Edward worden, vindt Vanessa.............
Lees verslagje van Edward>>>

Vier jaar later. Nooit meer had ik mezelf beloofd. De enige keer dat ik ooit weer op tweede paasdag op Texel zal zijn is om, op de fiets, Vanessa te begeleiden. Maar twee jaar geleden ging Vanessa niet en ook dit jaar ziet ze het nog niet zitten. Ik heb mijn belofte verbroken en sta zelf vier jaar later opnieuw aan de start van de Zestig van Texel en Vanessa, die zit weer op de fiets.

Vrijdag, de werkdag in Amsterdam zit erop. Normaal ga ik dan een stukje hardlopen voordat ik naar huis ga. Dit keer niet. Ik rij snel naar Groningen want Vanessa, die vandaag weer in Nederland is geland na een weekje New York, heeft een koffer vol nieuwe hardloopschoenen meegenomen. Beetje jammer dat het voornamelijk voor haar eigen collectie is, maar gelukkig zitten er ook een paar prachtige rode New Balance minimus MR10V2 en vier paar Injinji sokken voor mij bij. Ik kan niet wachten om ze aan te trekken en o ja het is natuurlijk ook leuk om haar weer te zien.

Zaterdag. De auto wordt volgeladen met vooral fruit, de fietsen achterop gebonden en er wordt nog bietensap gehaald bij de plaatselijke natuurvoedingboerderij. Dan op naar de markt voor nog meer vers fruit en groente en het belangrijkste: dadels. De dadels en de energierepen, die ik gisteravond nog gemaakt heb, moeten me onderweg voldoende energie geven om de 60 km fluitend af te leggen. Als we eindelijk rond 7 uur bij het appartement in Texel aankomen, moeten we eerst naar het pannenkoekhuis "De Tijd", om de sleutel op te halen. Het pannenkoekhuis hangt vol met klokken en horloges. Opeens snap ik de naam van het appartement: "Heden". Als we de auto aan het uitladen zijn zien we twee bekenden met twee honden uit hetzelfde appartementencomplex komen. Jan en Evelyn blijken in het "Verleden" recht onder ons te zitten.

Eerste paasdag is een slaap- en eetdag. In plaats van pasta's en dergelijke eet ik vooral extra meloenen, mango's, bananen en tomaten. Ook eet ik afwasteiltjes vol salade leeg. Verder beetje hangen en liggen onder het genot van wat reggaemuziek. En nog even bij Jan en Evelyn op bezoek.

Tweede paasdag. Het is een zonnige dag, maar de auto zit onder het ijs en de wind wordt met de minuut harder. Om half acht maak ik een smoothie van 2 bananen, een mango, wat spirulina, een beetje miso, wat vers geperste sinaasappelsap en wat water. Terwijl de blender iedereen in de buurt wakker maakt, vraag ik me af waarom ik dit doe. Een rondje Texel van zestig kilometer. Niet om uit te lopen maar om in ieder geval  onder de vijf uur te lopen en als het even kan niet alleen Harry's clubrecord te breken maar ook die van de snelste LBer ooit: Jodi. Hij liep ooit 4:48:18. Ik drink mijn smoothie en eet nog een meloen en wat extra bananen.  En waarom ik dit ga doen? Omdat het heerlijk is om in een redelijk tempo zestig kilometer te rennen over strand, door natuurgebieden, over duinpaden en over een hele lange saaie dijk.

Logistiek gezien is het een hele onderneming. Vooral voor Jan en Evelyn, die hun honden niet alleen in het appartement mogen achterlaten. Vanessa brengt me op tijd naar de start en rijdt vervolgens naar de finish om daar de auto te parkeren om vervolgens op haar mountainbike alvast 6,5 km terug naar de start te fietsen. Haar rugzak is volgepropt met bananen,  dadels, de zelfgemaakte energierepen, stukjes mango en meloen, wat sportdrank en water en uiteraard ook fruit voor haarzelf want ze moet toch minstens 70 km fietsen vandaag.

In het toilet bij de start word ik opzettelijk omver gelopen door een grote man met zware tas. Het is Bart. Hij heeft er, geloof ik, wel zin in. Ook Jan is snel gevonden. We willen nog een foto maken voor de start maar Jan is bezig een sms te typen en ik mag hopen dat hij sneller kan lopen dan sms-en.

Eindelijk sta ik in het startvak. Kom maar op met dat startschot zodat ik in de komende vijf uur van mijn hobby kan "genieten". Het is de eerste echte test of ik zonder het klassieke koolhydraten stapelen een zestig kilometer kan afleggen. Hopelijk ben ik niet al te vermoeid van al het saladekauwen. De wedstrijd is een mooi meetpunt om te zien of ik op de goede weg ben. De wedstrijd is ook tegelijk weer een training voor het volgende doel. En ik heb nog voldoende volgende doelen om mijn hele leven door te blijven trainen.

Ik spreek Mirjam, de sportarts die mij wat betreft mijn achilles heeft gerustgesteld, nog in het startvak. Het wordt haar eerste zestig. Er hangt een vliegende camera in de lucht en dan eindelijk het startschot. Ik lig derde, Luc loopt achter me. Dit gaat goed. Maar natuurlijk snap ik ook wel dat ik dit tempo niet ga volhouden maar het is toch altijd leuk om even te dromen. Na een kilometer laat ik me wat afzakken naar een groepje. Ook dit groepje gaat te hard. Ze hebben het over onder de vier en een half uur. Maar ik ben fris en straks komt de zandvlakte van de Hors en het strand. Dan ga ik toch rustiger lopen. Ik ren nog even met het groepje mee en laat ze voor de Hors gaan. Het stuifzand in de Hors is minder erg dan vier jaar geleden maar het blijft moeilijk een goed spoor te vinden. Eenmaal op het strand  duurt het lang voordat ik een stuk vind dat redelijk beloopbaar is. De wind is fris en redelijk hard maar echt koud krijg ik het gelukkig niet. Mijn gemiddelde tempo loopt langzaam op. Maar zolang het onder de 4:50 blijft is er helemaal niks aan de hand en zover is het nog lang niet. Ik kom het strand af en mijn gemiddelde tempo is 4:43. Het gaat goed. Even versnellen tot het volgende stuk strand. Vanessa kan hier weer meefietsen en me van de nodige drank en voedsel voorzien. Ik drink heel weinig en probeer elk half uur een dadel of een stukje reep te eten.  Een fruitontbijt is heerlijk maar ik moet alweer een tijdje wat vocht kwijt. Ik hou me in en ga vol goede moed het tweede stuk strand op. Ik had verwacht dat dit makkelijker zou zijn dan het eerste stuk strand. Maar nee, hier kan alleen vlak langs de waterlijn gelopen worden en het is daar behoorlijk schuin. Het is een leuk spel om te proberen geen natte voeten te krijgen als de golven het strand opkomen. Soms komt er een grote golf en moet je wel even het mulle zand in. Ik vermaak me met de wind en het water. Op de plekken waar publiek staat word ik enthousiast aangemoedigd. De plakker achter me volgt mijn bewegingen maar neemt de kop niet over. Maakt niet uit. Je eigen route bepalen is wel zo leuk. Voor ik het weet mogen we alweer van het strand af. Vanessa staat daar weer klaar en geeft me nog een dadel voordat ik de Slufter in ga en waar ze ook niet mee kan fietsen.

De Slufter vond ik vier jaar geleden verschrikkelijk omdat ik na het strand geen zand meer had verwacht. Nu ben ik voorbereid en geniet ik van het natuurgebied. Ik herken opeens een stuk dat ik ook met de Texeltrail heb gelopen. Alleen toen de andere kant op. Het is een mooi gebied om de struiken water te geven en dat ga ik ook doen. Ik geef ze veel water en het duurt maar en duurt maar. Een kilometertijd van dik zes minuten. Ja zo verdwijnen je kostbare minuten snel. Maar het gaat goed. Gemiddeld nog 4:45. Na de plaspauze ben ik even helemaal alleen. Het doet me denken aan een YouTube filmpje dat ik gisteren gezien heb: Silence (http://youtu.be/pQZOzJpaqA8). The world is full of noise, make room for silence. Ik geniet van de rust totdat die plotseling bruut verstoord wordt als er een vrijwilliger opdoemt en me de weg wijst richting de heuvel die me uit dit natuurgebied brengt. Ik open het hekje en ren rustig omhoog. Boven op de heuvel zie ik beneden allemaal mensen die wachten op de lopers. Gelukkig staat ook Vanessa alweer klaar. Vanaf hier kan ze alles meefietsen. Ik laat me naar beneden vallen en maak een hele ruime bocht. Iemand grijpt snel zijn fiets omdat hij denkt dat ik ertegenaan zal lopen.

Zo, ruim 28 kilometer zit er op. Al bijna op de helft. Nog "even" naar de vuurtoren rennen en dan eindelijk de wind in de rug. Een drietal kinderen staat me zo enthousiast aan te moedigen dat ik me een ware kampioen voel. Ik was vergeten dat die 7 kilometer naar Cocksdorp erg heuvelachtig is. Niet erg. Ik moet trainen voor Zwitserland. De vuurtoren komt maar langzaam dichterbij. Vanessa vraagt of ik moe ben. Daar had ik nog niet aan gedacht maar ik ben helemaal niet moe. Het loopt lekker. Wat een verschil met vier jaar geleden. Toen was ik al halfdood. De wind in de rug laat nog op zich wachten want ook het eerste stuk langs het wad waait het nog behoorlijk in mijn snufferd. Als ik dan eindelijk de wind lekker in de rug heb, realiseer ik me wat een prachtig weer het is. De thermo is bijna te warm. Langzaam komt het marathonpunt in het vizier en dan nog slechts 18 kilometer.

Ik loop naar nummer 207. Zelf heb ik nummer 206. Ik loop met hem op maar hij gaat opeens tempo 4:06 lopen. Dat lijkt me niet verstandig en ik laat hem gaan. Als ik wat rondkijk valt het me op dat er geen Texelse schapen en lammetjes zijn. Zal de kou wel zijn. Het leuke van de oneindige dijk is dat je ver vooruit kan kijken en we spotten nog wat lopers. Vanessa vindt dat ik ze moet inhalen. Ikzelf was liever even in het gras gaan liggen maar omdat ze toch wel aandringt begin ik aan de inhaalrace. Moe voel ik me nog niet. Wel doen mijn benen al een tijdje pijn maar dat zeg ik maar niet. Eerst nummer 207. Die heeft zichzelf toch wat overschat. Daarna de "poeper".  Die had ik al eerder ingehaald toen hij ging poepen, maar hij haalde mij weer in toen ik de struiken water aan het geven was.  Vervolgens een Jeroen en iemand van wie ik de naam vergeten ben. Ook haal ik nog wat 120 kilometer bikkels in. Die hebben er al 60 kilometer meer op zitten dan ik. Onvoorstelbaar hoe soepel sommigen nog lopen. Ondertussen zijn de schapen en lammetjes ook weer op de dijk verschenen. Maar veel tijd om daarvan te genieten krijg ik niet want voor me loopt nog een Edward. Als het dan toch geen top tien klassering wordt door het sterke deelnemersveld dit jaar, moet ik toch minstens de snelste Edward worden, vindt Vanessa.  Eindelijk is het zover en loop ik samen met  mijn naamgenoot door de straten van Oosterend. Na Oosterend ben ik hem voorbij en zien we niemand meer om in te halen.

Met nog 10 kilometer te gaan stokt het even bij me. Kracht is weg. Even geen motivatie meer omdat er niemand meer is om in te halen. Een dadel, wat sportdrank en die laatste  10 kilometer moet geen probleem zijn. Vier jaar geleden voelde ik me 10 x zo beroerd en ben ik ook gefinisht. Vanessa maakt zich druk dat doordat de zestig volgens mijn horloge geen zestig kilometer is, maar zo te zien een kilometer langer, ik de tijd van Jodi niet ga verbeteren. 4:43 is mijn gemiddelde tempo ondertussen en dat zou op zestig kilometer 4 uur en 43 minuten betekenen. Maar als het een kilometer langer is wordt het krap om onder de 4 uur 48 te finishen.  Zeker als ik nu ga inkakken.

De route wordt nu wat onduidelijk. Niet alleen omdat mijn hersenen niet goed meer werken na 50 kilometer, maar omdat er verschillende soorten pijlen gebruikt worden om de route aan te geven en er nooit bij staat dat het om de 60 van Texel gaat. Bij de haven zijn het opeens pijlen op de weg en staan er grote witte borden met zwarte pijlen. Maar die pijlen kunnen net zo goed voor een ander evenement zijn. Ik vertrouw op de navigatiekunsten van Vanessa en herken hier en daar ook wel wat van vier jaar geleden.

Ik negeer de pijn in de benen en de kilometers vliegen voorbij. Hartslag is nog steeds rond de 143. Conditioneel is het een makkie maar die benen protesteren toch wel een beetje en dat de laatste 5 kilometer weer tegen de wind in gaat, helpt ook niet. Dan met nog 3 kilometer te gaan, komen twee lopers me snoeihard voorbij. Ik denk dat het estafettelopers zijn en ren met ze mee. Ik ben er toch bijna en probeer zo uit de wind te blijven. Maar het gaat te hard. Ik laat ze gaan en zie dat het toch 60 km lopers zijn. Vaag. Waar komen die vandaan? Ondertussen staat mijn gemiddelde tempo op 4:42. Dus al is het 61 kilometer, die tijd van Jodi moet ik kunnen verbeteren.

Bij de finish is het redelijk druk dit keer en door de aanmoedigingen is even alle pijn verdwenen. Beetje jammer dat de speaker denkt dat ik René Schoen ben, maar de 4:46:51 heb ik toch echt gelopen. Na de finish vraagt een vriendelijke dame of ze iets voor me kan doen, maar mijn hersenen zijn uitgeschakeld en ik kan zo snel niets bedenken. Ik neem wat fruit, cola en een kop soep die volgens de vrijwilligers vegetarisch is, want ze zijn nog geen ballen tegengekomen. Zolang er maar geen ballen in zitten, maakt het me ook niet uit. Een warme soep is nu wel erg lekker. Als ik binnen zit, beginnen de kuiten gek te doen en ik ga op de grond liggen met de benen omhoog. Als ik weer kan lopen, neem ik een hele lange warme douche en laat ik me masseren. Helemaal fris en warm aangekleed loop ik naar de finish. Jan is al gefinisht en Bart komt net binnen. Op de vraag hoe het was, hebben ze beide hetzelfde antwoord: Zwaar!

Voor mij geen patatje dit keer maar een mandarijntje om het te vierenSMILEYS_SMILE

Edward

Reacties (2) Geen reacties meer mogelijk
1 maandag 01 april 2013 20:33
Philip Meijer
Hé van harte gefeliciteerd. Klasse gedaan heren.
2 maandag 01 april 2013 21:12
Ger
Super prestaties van alle 3 mannen! Proficiat.

Zie ook deze artikelen:
Nieuwere artikelen:
Oudere artikelen:

 
© 2000-2020  Loopgroep Bedum, webmaster Peter v.d. Hulst