Ibbenburen2013
Foto (c) website Ibbenbüren
Een weekend voor het GROTE gebeuren op Texel, reed Edward naar Duitsland om zijn krachten te gaan beproeven in Ibbenbüren.
Met 460 hoogtemeters zeker geen eitje. Desondanks wist hij er in te slagen op als 6e te eindigen in zijn categorie M45 met 124 deelnemers.
Volgens iedereen is Edward nu wel klaar voor de Zestig!
Lees in zijn verslagje waarom hij geen 'Warmduscher' is.....
24.7 km Netto
Edward Pechler 1:51:13



Link naar de website
Ik heb gelezen dat je niet je hamstrings maar je bilspieren moet gebruiken. Ik heb overal spieren maar daar nou net niet.....
Lees verslagje van Edward>>>
Vrijdagavond rij ik alvast naar Ibbenbüren. Het huisje dat ik voor weinig geld heb gehuurd is nog mooier dan ik had verwacht. "Die Güte Fee", zoals ze in de mailwisseling genoemd werd, wacht me op en laat me het huis zien. Een geweldig huis met alles wat je nodig hebt. Van vaatwasser tot open haard. Van een fax tot een een ouderwetse hifi installatie met een kastje waarmee je de boxen in de slaapkamer, keuken of bad kan aanzetten. Er is zelfs een apart huisje in de tuin met sauna, extra douche en relax ruimte. Dat is maar goed ook want, volgens de flyer, is de Klippenlauf niets voor watjes (nichts für Warmduscher). Dus ik verwacht dat dit watje er wel gebruik van gaat maken na de koude tocht.

Het is lente maar de temperatuur blijft onder nul. Als ik uit het huisje stap om naar de start te rijden, keer ik meteen om. Wat een koude wind! Ik ga weer naar binnen en doe een extra broek en een extra thermoshirt aan. Ik rij naar de start en daar is alles goed geregeld. De verkeersregelaars trotseren de kou en wijzen mij een plekje. Dik aangekleed loop ik naar de sporthal om mijn startnummer op te halen. Er staat een rij tot buiten. Nog even in de kou staan. Als ik eindelijk binnen ben snap ik waarom er een rij staat. Zoals gebruikelijk in Duitsland, staat de sporthal vol met lange tafels en is de plaatselijke bevolking weer aan het taart bakken geslagen. Veel ruimte om de startnummers op te halen is er daardoor niet. Nadat ik drie keer naar een andere tafel ben gestuurd, omdat ze telkens mijn startnummer niet kunnen vinden, komen ze erachter dat ik Nederlander ben en word ik naar de speciale tafel gestuurd. Daar blijkt dat de online betaling niet gelukt is en of ik nog even €10 wil betalen.

Wegens iets met paarden is de route wat aangepast waardoor de afstand niet 23,3 km is maar 24,7 km met nog steeds 460 hoogtemeters en is het nog steeds "nichts für Warmduscher". Ik heb er zin in. De sfeer in Duitsland is altijd goed. Helaas is mijn Duits belabberd maar de Duitsers hebben geduld en al snel blijkt dat ik niet de enige ben met een 2 broeken, 2 thermoshirts en 2 paar handschoenen.  

Vandaag is snel rennen niet nodig, want volgende week bij de Zestig van Texel ga ik toch al minstens drie keer dood, dus vandaag nog even genieten van het rennen door het Teutoburgerwald. Maar wel genieten met een beetje inspanning, want om nou als een watje te gaan lopen is wel weer het andere uiterste.

De eerste twee kilometers gaan richting het Teutoburgerwald. Daar aangekomen beginnen de "Klippen". Dat ziet er heftig uit. Ik heb me voorgenomen om niet te wandelen omhoog. Moet toch trainen voor Zwitserland. Rustig ren ik omhoog. Ik heb gelezen dat je niet je hamstrings maar je bilspieren moet gebruiken. Ik heb overal spieren maar daar nou net niet. Toch concentreer ik me op mijn bilspieren en probeer met zo weinig mogelijk inspanning boven te komen. Er komen nog genoeg beklimmingen om te oefenen.

De Teutolauf is hierbij vergeleken een vlakke loop. Het is schitterend om zo te rennen. Rustig omhoog en dan afdalen. Sommige afdalingen zijn erg steil. Als een skiër slinger ik dan naar beneden en ontwijk en spring over de boomwortels en stenen heen. Afdalen blijft mijn favoriete manier van rennen. Bij een klim van 20% gaan de lopers die de korte route doen linksaf. Wij gaan rechtdoor. Ik blijf herhalen dat ik geen "Warmduscher" ben en weiger omhoog te wandelen. De Klippenlauf is echt van klif naar klif. Bij het klimmen kijk ik niet meer hoe hoog het is maar kijk hoogstens 4 meter voor me en denk aan mijn billen. Ik haal wat lopers in en merk bij de beklimmingen dat ze weer dichterbij komen en in mijn nek hijgen. Zodra we naar beneden gaan raak ik ze weer tijdelijk kwijt. Het is duidelijk dat klimmen (nog) niet mijn specialiteit is. Maar ik geniet van de omgeving en de kou ben ik allang vergeten.

Soms rennen we over hele smalle met boomwortels bedekte paden. Met een beetje vertrouwen in jezelf zet je je voet automatisch goed neer en is het een genot om te springen en te rennen. Bij de 17 km zie ik een een bord met een grote 2 erop. Huh..het was toch 24,7 kilometer? Als ik dichterbij kom zie ik dat de 2 staat voor de 2 kliffen die nog beklommen moeten worden. Deze is echt hoog maar omhoog wandelen is geen optie. Rustig beklim ik ook deze klif. Na een mooie afdaling doemt op kilometer 20 de laatste klif op. Voor me valt iemand die me net heeft ingehaald. Niet ernstig en hij rent verder. Meteen daarna valt een andere loper. Hij valt wat harder maar ook hij kan verder. De moeheid eist zijn tol. Zelf ben ik nog fris en niet van plan om me de laatste kilometers nog te blesseren. Op mijn gemakje ren ik de laatste kilometers. Meestal ben ik blij als ik de finish zie maar nu vind ik het jammer dat het alweer voorbij is. In 1:51:13 finish ik en gek genoeg is er geen bier maar thee en banaan.

Voor alle teutolopers: Zet deze loop in je agenda voor volgend jaar!

Groet,
Edward

Als zijn knie verder geen problemen geeft gaat hij in Rotterdam zijn PR op de marathon ook verpulveren.Dan eindelijk het viaduct.

Zie ook deze artikelen:
Nieuwere artikelen:
Oudere artikelen:

 
© 2000-2020  Loopgroep Bedum, webmaster Peter v.d. Hulst