Verslagje Zwarte Marathon, 13 januari 2013
Geschreven door Edward   
Maar na een kilometer merk ik dat hetgeen ik bang voor was waar blijkt te zijn: dit is een marathon die ik kan winnen.....  ik ga niet mijn eerste overwinning weggeven aan een vrouw...........

Vandaag de zwarte marathon. Een strandmarathon. Ruim 36 km strand. Een goede voorbereiding voor Texel. Het is een marathon waarvan al het inschrijfgeld naar een goed doel gaat. De eerste keer dat deze gehouden werd hadden ze geen vergunning. Vandaar de naam de zwarte marathon.

De start is nabij het clubhuis van The Hague Road Runners. Een krijtstreep op de weg i.p.v. een startboog markeert de start. Er wordt nog snel uitgelegd dat de finish niet hier is maar bij het clubhuis.
Ik ben benieuwd hoe het met mijn energie is. Sinds de kerstdagen eet ik vooral enorme hoeveelheden fruit en rauwe groenten. Vanmorgen ipv pannenkoeken een meloen, een mango, vijf bananen, een appel en een sinaasappel. Het voelt raar en ik twijfel of het genoeg is voor de marathon.
Als het startschot valt begin ik zo ontspannen mogelijk te lopen. Het is maar een training. Maar na een kilometer merk ik dat hetgeen ik bang voor was waar blijkt te zijn: dit is een marathon die ik kan winnen. Dus een relaxte duurloop zal het niet worden. Ik loop vooraan samen met iemand die de estafette doet. Ik ga me niet over de kop lopen maar geef me niet zomaar gewonnen.
 
Zodra we het strand opgaan merk ik dat dat nog steeds niet mijn ding is. Ik zoek harde stukken en probeer korte pasjes te houden zodat ik niet te ver in het zand zak. Ik lig nog steeds eerste. De estafetteloper loopt een stukje voor me. Ik laat het tempo zakken en zie wel of er nog een marathonloper komt. Het eerste stuk is tegen de wind in. Als ik iemand achter mij dichterbij hoor komen zie ik dat ook dat een estafetteloper is. Ik ren een stukje met hem mee. Als hij wisselt met een iets langzamere loper zet ik aan en loop ik weer eenzaam over het strand. Zo nu en dan even de beste route vinden om over de watergeulen te springen en de spelende honden te ontwijken.
 
Gelukkig hebben ze bananen bij de verzorgingsposten en ik neem dan ook een hele mee die ik langzaam al rennend opeet. Van de flesjes sportdrank neem ik een paar slokjes en laat de fles achter. Vind het niet kunnen om een flesje op het strand weg te gooien. Het nadeel van veel fruit eten is dat je vaak moet pissen. Ik moet al sinds een kilometer of tien en probeer het te negeren. Op het strand is het ook voor een man toch niet heel makkelijk. Weinig bomen daar. Net als ik denk dat ik wel een beetje naar de duinen kan rennen om die wat bij te wateren hoor ik een dame aankomen. Ze ziet er snel uit (achteraf blijkt het een goede triatleet te zijn met een tijd van 2:59 op de marathon). Ik zie geen startnummer. Ze zal wel aan het trainen zijn denk ik. Als ze me ingehaald heeft zie ik dat ze het startnummer achterop heeft. Een marathonnummer! De duinen moeten maar even wachten. Ik ga niet mijn eerste overwinning weggeven aan een vrouw. Ik ren naar haar toe en samen zoeken we naar de beste stukken strand.
 
Eindelijk het keerpunt. Dat betekent behalve een verzorgingspost, vanaf nu de wind in de rug! Ik krijg het flesje sportdrank niet open en vraag een sterke vrijwilligster om dat voor me te doen. Natuurlijk pak ik weer een banaan voor onderweg. Mijn blaas moet toch echt geleegd worden maar dan moet ik eerst de vrouw afschudden. Ik versnel wat en probeer een voorsprong op te bouwen. Ik zie dat mijn voorsprong op de andere marathonlopers, die ik nu tegemoet loop, groot genoeg is. Bij een grote geul waar volgens mij de Rijn in de zee uitmondt en waar je omheen moet zie ik dat de dame een paar honderd meter achterligt. Hier zijn de duinen dichtbij en kan ik eindelijk mijn blaas legen. Het duurt lang, er moet veel uit. Ondertussen passeert ze me maar ik ben nog lang niet klaar. Als ik eindelijk weer ren ligt ze een paar honderd meter voor. Zal me wat extra moeten inspannen maar dat is niet erg. Heb nog 12 km om haar in te halen. Na enkele kilometers haal ik haar in en ik hobbel rustig door. Voel me wel lekker maar wil niet meer doen dan nodig is. Moet morgen gewoon weer kunnen trainen.
 
De strandafgang is een hel. Mul zand en een trap. Dan maar even wandelen. Boven aan de trap zie ik dat ik het nu wel ga halen. Die gaat me niet meer inhalen. De laatste kilometers over verharde wegen voelen gek na al die kilometers zand. Ik voel me nog niet moe maar de finish mag nu wel snel komen. Na wat gekronkel door Wassenaar komt het clubhuis in zicht. Met een bescheiden applaus van de aanwezigen finish ik in 3:17 hoog. De snelle dame finisht 2 minuten later. Een zwarte wisselbeker en een kleine beker voor op de schoorsteenmantel is mijn prijs.

Groet
Edward


Zie ook deze artikelen:
Nieuwere artikelen:
Oudere artikelen:

 
© 2000-2018  Loopgroep Bedum, webmaster Peter v.d. Hulst