Swiss Alphine Marathon, Davos, 30 juli 2011


Foto's (totaal 4x) via Twitter MarathonEP
Maandenlang zijn ze beiden in training geweest om te PIEKEN (ook letterlijk!) voor deze heel speciale marathon ( of trailrun). In Zwitserland is een marathon uiteraard niet vlak. Maar deze K42 en C42 zijn werkelijk gigantisch.  Beiden deden ze zo goed als even lang over de afstand, waarbij Edward wel (veel) meer hoogtemeters voor zijn kiezen kreeg. Het was - volgens Edward: regen en koud op de top.
Klasse Edward en Vanessa!
Foto's van Edward en anderen

K42, 42.2km: +1810 m/-1630 m netto
Edward Pechler, zie onder 4:48:46
C42, 42.2 km: +450 m/-1070 m
Vanessa Wuijster 4:47:26


Link naar de website
"Alleen de afstand heeft wat met de marathon te maken de rest is onbekend".

Misschien was dat hete bad van gisteravond toch niet zo'n goed idee....
Lees de twee verslagjes van Edward & Vanessa>>>

Verslagjes van Edward en Vanessa



Edward

Vandaag is het zover. De Swiss Alpine Marathon. Een (ultra)marathon in de Alpen. Er zijn verschillende afstanden. Van 78 km tot een halve kilometer. De K varianten zijn met veel hoogte verschil en de C varianten hebben minder hoogte verschil. Vanessa doet de C42 en ik de K42.

Vanessa moet al vroeg op. Die start in Davos om 7 uur voor de C42. Ik mag nog even wat langer blijven liggen. Om 9:43 vertrekt mijn trein vanuit Davos Dorf richting de start in Bergn.

Zenuwachtig gelach in de trein die vol zit met lopers. Tegenover mij twee grappige Duitsers. Eentje heeft zijn tas vol met spulletjes. Zelfs kauwgum gesorteerd op kilometer en meer van die onzin. "das reicht nicht", zegt hij over mijn Garmin. Zelf heeft hij de 310 met een accuduur van 20 uur. Alsof ik er langer dan 10 uur over ga doen.

De treinrit is best lang. Drie kwartier. Maar het uitzicht is prachtig. We rijden ook over een schitterende brug waar je zo de afgrond inkijkt. Naast het spoor lopen de lopers van de C42 en de K78. In Bergn aangekomen gaan de treindeuren gewoon open aan de spoorkant. Blijkbaar heel normaal want niemand kijkt raar op en we lopen over het spoor naar het perron.

Het is gezellig druk. De start van de eerste K42 is geweest en komen samen met de echte bikkels van de K78 nog even door het dorp. "Hop hop hop, super, bravo" klinkt het overal. Dit en het slingeren met een koe-bel tussen je kruis is hier normaal. Als ik de start gevonden heb is het er nog lekker rustig.

Het is ondertussen behoorlijk warm en ik verwonder mij over de kleding van de meeste deelnemers. Lange broeken, dubbele shirts en jasjes. Ik ga maar gewoon in mijn korte broekje en een hemdje. Omdat alles hier duur is heb ik op de marathon peterexpo slechts sokken gekocht. Trailsokken. Hopelijk helpen ze. Als we gestart zijn heb ik medelijden met de dik aangeklede medelopers. Ik zweet me na een kilometer al helemaal dood. De eerste 10 klimkilometers zijn goed te doen. Niet snel: 53:30 doe ik erover. Maar ik ren nog steeds omhoog. Rond de twaalf kilometer verandert het pad en ook het stijgingspercentage. Ik zie eigenlijk iedereen wandelen. Natuurlijk zijn er veel K78 lopers bij die al om 7 uur uit Davos vertrokken zijn. Dan mag je wel even wandelen. Bij dertien kilometer merk ik dat ik eigenlijk al kapot ben. Ik jog nog een beetje de berg op. Maar dit alles is nog niets als we de eerste top opgaan. Rennen is niet meer mogelijk maar wat erger is: het wordt koud, het regent en waait. Zat ik maar in de eerste groep. Die hebben het droog gehouden op de top. Ik heb wel armstukken bij me maar ben al zo nat van de regen en zweet dat ik geen zin heb die nu nog aan te trekken. Als ik eindelijk de top Keschhtte bereik (15,8 km 2630 meter hoog in 1:51:15) delen ze gelukkig goede regenjassen uit. Er volgt een korte afdaling naar 2300 meter en dan een steile klim naar de Sertigpass op 2750 meter hoogte en op 21,2 km. Normaal komen alleen de K78 lopers hierlangs maar dit jaar ook de K42. JoepieSMILEYS_SAD Wat een berg. Alleen maar losse stenen en rotsblokken. Een pad is er nauwelijks. Ook hier gewoon met z'n allen wandelen. De kilometers gaan in ruim 17 minuten.  Op de top is ook echt niks. Alleen stenen. Er staat een verzorgingspost waar je wankelend op de stenen wat kan eten en drinken. Dan dwars over de stenen ergens naar beneden. Ondertussen heb ik het zo koud dat ik mijn handen nauwelijks nog kan bewegen. Foto's maken zit er niet in. Ik wil zo snel mogelijk naar beneden. Maar dat valt niet mee. Inhalen over de glibberige stenen is niet makkelijk. Ik zie enkele ervaren afdalers voorbij vliegen. Dat wil ik ook. Ik word steeds moediger en ren zingend over de stenen. Soms een watervalletje over. De juiste stenen kiezen om geen natte schoenen te krijgen. Gaat vaak goed maar toch let ik niet goed op en heb behalve koude handen ook een koude natte rechtervoet. Dan glij ik uit en lig met een voet van het pad. De afgrond is diep en bezaaid met rotsblokken. Ik begin ook moe te worden en ga toch maar wat rustiger dalen. Soms wandel ik. Het wordt gelukkig weer wat warmer op deze hoogte. Als ik eindelijk in Sertig Drfli aankom is het nog 14 kilometer naar de finish die 300 meter lager ligt. Eindelijk een mooi trailpad al moet je eerst wel door een drassig met koeienvlaaien bedekt weiland. Ik trek mijn regenjasje uit en geef het aan een verbaasde toeschouwer. Iets weggooien hier doe je niet. Helaas ben ik te moe om te genieten van het mooie trailpad door de bomen van de Jakobshorn. Het mag dan in totaal 300 meter afdalen zijn het gaat wel op en neer. Elk heuveltje vervloek ik. Meestal wandel ik. Alleen de laatste paar kilometer niet meer en dan vallen de heuveltjes eigenlijk wel mee. Bij 40 km zie ik dat ik nog een minuutje of 10 heb om de tijd van Vanessa te evenaren. Ik doe een poging maar mijn benen willen niet echt meer. In Davos aangekomen is het er eindelijk een vlakke weg met asfalt. Dit ken ik en probeer nog wat tempo te maken. Sneller dan tempo 4:30 gaat het niet meer maar het voelt lekker tot een bocht weer omhoog gaat naar de atletiekbaan. De 4:47:26 uur van Vanessa haal ik niet. Het wordt een minuutje langer. 4:48:46

Na de finish krijgt iedereen een hand en wordt de medaille omgehangen. Wat ze zeiden weet ik niet meer. Ben wel kapot maar op een andere manier dan na een snelle vlakke marathon. Omdat het tempo laag ligt is het meer de duur en natuurlijk de beklimmingen en afdalingen die mijn spieren niet gewend zijn. Zoals ik de speaker in Bergn hoorde zeggen: "Alleen de afstand heeft wat met de marathon te maken de rest is onbekend".

Vanessa die al uren eerder gefinisht is heeft de marathon ook vervloekt. De C42 mag dan de "makkelijke" marathon  zijn maar er zaten genoeg beklimmingen in. Ze heeft dan ook overal spierpijn.

Edward

Vanessa

Met gelukkig tenminste nog n duurloop van 25 km in de benen maar geen heuveltraining, tenzij de trailrunning clinic in Schoorl meetelt, moet ik er aan geloven. Een aantal keren heb ik mezelf afgevraagd waarom ik hier in hemelsnaam aan ben begonnen en of ik dit wel moest doorzetten. Maar opgeven zonder een poging te wagen is helemaal loserig, dus we gaan er gewoon voor.
Echt zenuwachtig ben ik eigenlijk niet, in tegenstelling tot Edward. Ik zie wel wat er op me afkomt. Waar ik in ieder geval tegenop zie, is de starttijd. Om 7 uur 's ochtends hardlopen, laat staan een marathon, is niet echt aan mij besteed. Maar ik geef me er aan over.
Om 04.15 uur gaat de wekker en ik voel een lichte hoofdpijn. Misschien was dat hete bad van gisteravond toch niet zo'n goed idee. Ik neem een pilletje. Edward maakt rsti voor ontbijt. Het gaat er lekker in. Voor de zekerheid eet ik nog twee broodjes.
Gisteren heb ik besloten om op de fiets naar de start te gaan. Het is ongeveer 2,5 km en ik had geen zin om dat eind te lopen. Ons huisje staat op een flinke heuvel dus fietsen betekent eigenlijk alleen maar: fiets het werk laten doen, niet te veel remmen, uitrollen en je bent er. Iets na half zes ga ik op pad. Er is nog geen kip op de weg en de aarde is nog bezig om het licht aan te doen. Vanaf half zes zouden we onze tassen kunnen inleveren maar het is eng rustig bij het sportcentrum en de atletiekbaan. De bakken voor de tassen moeten zelfs nog uitgeladen worden.
Zoals ons eerder al was opgevallen in de winkels, lijken ze hier alle tijd van de wereld te hebben. Vooral niet haasten en stressen. Ik mag dat wel.

Langzaamaan stroomt er wat meer volk toe en als ik voor de allerlaatste keer naar het toilet wil, staan daar eindelijk de herkenbare lange rijen. Waar zijn al die mensen ineens vandaan gekomen?
Ik begeef me naar de start. Het is prachtig weer. Onbewolkt maar best nog wel een beetje fris zo vroeg in de ochtend. Ik krijg half bevroren voeten van het wachten. De K78, K30 en C42 starten kennelijk allemaal tegelijk, want iedereen begeeft zich op hetzelfde moment naar het startvak. Ik zie dat er een gat in mijn schoen zit. Waarschijnlijk van onze survivaltocht over de Jakobshorn naar Sertig eerder deze week toen ik bijna ben gestruikeld over een steen en waar ik een paar dagen flinke spierpijn aan over heb gehouden. Eigenlijk heb ik al een tijdje nieuwe hardloopschoenen nodig, bedenk ik me. Volgende keer beter voorbereiden.
Van mij mag het wel beginnen. Ik sta achter een hele dikke jongen en een slanke meid die elkaar kennen. Ze klinken Amerikaans. Aan hun startnummers te zien, doen ze ook de marathon. Ik ben benieuwd of ik ze nog terug ga zien.
Het deuntje van de Swiss Alpine Marathon luidt de laatste minuten voor de start in. En op de tune van 1492 (Columbus) gaan we echt van start.
Ik doe lekker rustig aan. De dikke Amerikaan is nog in de buurt. Het meisje ben ik al kwijt. Die heeft er schijnbaar zin in. We maken eerst een rondje door een nog ontwakend Davos, maar op sommige plekken staan al mensen ons aan te moedigen. De eerste km's voelen lekker. Er komt een meisje naast me lopen die zegt dat ik een "schne Hose" heb. We lopen in hetzelfde hardlooprokje.
Voorlopig lopen we alleen maar op asfalt en het gaat lekker naar beneden. Precies zoals op het hoogteprofiel plaatje. Ik vraag me herhaaldelijk af wanneer onze wegen zullen scheiden en of ik misschien iets gemist heb. Ik loop toch niet hetzelfde parcours als de K78?
Bij de 8 km komt de eerste echte heuvel. Nu gaat het beginnen. Er wandelen wat mensen maar ik dribbel lekker omhoog. Wandelen kan altijd nog.
Bij de eerste verzorgingspost hebben ze vanalles. Een grote hoeveelheid bananen ligt klaar maar blijft bijna onaangeroerd. Veel te vroeg nog. Ik denk dat ze hier veel zullen overhouden.
Ik weet dat we van 11 - 15 km een aardige klim zullen krijgen en dat punt komt nu aardig dichtbij. Maar daarna is het praktisch alleen nog maar naar beneden.
Bij 10,5 begint het gesodemieter. Ik probeer wel omhoog te dribbelen maar ik kan beter gaan wandelen, net als de rest. Dat is goed te doen. Ik probeer wel aardig door te lopen. De km's gaan voor mijn gevoel best nog snel voorbij en zijn minder langzaam dan verwacht. Eerder dan verwacht (bij 14,5 km) gaan we alweer lekker naar beneden. Op deze manier ga ik het wel redden. Al zijn het wel flinke afdalingen die ook aardig wat kracht kosten. Het pad is inmiddels overgegaan in onverhard en nu heb ik eindelijk het gevoel dat ik midden in de natuur loop. Op de paden liggen veel stenen die af en toe verraderlijk glad zijn, dus het is wel oppassen geblazen. En keer struikel ik bijna en iemand anders gaat ook bijna onderuit. Gelukkig kan iedereen op de been blijven. We moeten boomwortels ontwijken en over stroompjes water springen om geen natte voeten te krijgen. We klauteren een trap af en gaan bruggetjes over. Gemiddeld genomen dalen we lekker maar wel over een glooiend parcours. Een beetje zoals Schoorl, zeg maar. We passeren wat dorpjes waar de mannen met een grote koebel voor hun kruis ons onder luid geklingel welkom heten.
Hierna lopen we een aantal km's dwars door een dal langs een rivier en door tunneltjes. Dit herken ik van de foto's op de site. En even later wordt er inderdaad een foto gemaakt.
Het is supermooi om tussen de hoge bergen door te lopen. Daardoor lijken ze nog imposanter. Ik voel mijn benen al wel van het klimmen en dalen, het voelt nu al niet soepel meer. Ik loop nog steeds tussen de lopers van de andere afstanden. Af en toe zoek ik een ander blauw startnummer om zeker te weten dat ik niks gemist heb. Ik zit nog steeds goed en besluit om er niet meer bij stil te staan. Het wijst zich vast allemaal vanzelf.
Ik ben opgelucht als ik op de helft van de afstand zit. Maar ik kan nu wel weer een lekkere afdaling gebruiken. Helaas loopt het anders. Vanaf de 24 km gaat het weer verdacht veel omhoog. Zit ik echt nog steeds op het juiste parcours? Volgens mij gaan we alleen maar omhoog en flinke beklimmingen ook. Heel anders dan de 20 meter hoogteverschil van het kaartje. 5 langzame km's volgen elkaar op. Er lijkt geen einde aan te komen. Ik moet mijn benen helpen om omhoog te klauteren. In de verte hoor ik een helikopter. En als de klim eindelijk voorbij is, komen we over de spoorbrug die ik herken van een filmpje op de site. De helikopter hangt er naast wat al indrukwekkend genoeg op zich is. We zwaaien allemaal opgelucht naar de camera omdat we onze benen eindelijk weer wat rust kunnen geven. We dalen af naar een dorp (Filisur) waar de 30 km lopers ons gaan verlaten. Bij de verzorgingspost neem ik de tijd om een scone weg te werken. Die tijd heb ik wel nodig, want wat zijn die krengen droog! Ik probeer het met wat sportdrank weg te spoelen en ga weer door. Nu kan het aftellen beginnen.
Net nu ik ervan verzekerd ben dat ik het echt wel door zal hebben als de routes splitsen, komt een man naast me lopen die in het Duits zegt: "zit jij wel goed met je blauwe nummer?" Lachend zeg ik "ja, er zijn er alleen niet zoveel" en loop verder. Als we een paar meter verder lopen en een brug oversteken, staat er een vrouwtje die mij naar rechts stuurt en de 78-ers naar links...
Nu loop ik bijna helemaal in mijn eentje. Ik zie n loper in de verte voor me en probeer hem als richtpunt te gebruiken. We lopen over een grindachtig pad met veel kleine steentjes. Het pad is vlak, geen klimmetjes, geen afdalingen. Ik heb er moeite mee. Langzaam komt de man voor me dichterbij en de km's kruipen voorbij. Als ik hem inhaal, roept hij enthousiast mijn naam (die Zwitsers spreken het zo mooi uit, met hun grappige accent) en vraagt of het goed gaat. Ik antwoord dat alles nu wel pijn begint te doen. Als hij op zijn Zwitsers vraagt hoe laat het is en ik hem niet begrijp, gaat hij over op Engels. Nog maar 7 km roept hij me na.
Ik voel me op zo'n moment soms zo bot, maar 35 km in een marathon, kan ik echt geen normaal gesprek meer voeren. Ik probeer vooral rustig door te dribbelen en vraag me ondertussen af wanneer de volgende verzorgingspost komt. Die is gelukkig al bij 36 km en ze hebben cola. Dankbaar giet ik bijna twee volle bekers naar binnen en rust even op een steen. Er komt een vrouwtje naast me zitten die enorm last van haar knien heeft en vraagt of iemand een wondermiddel heeft. Er blijken nog aardig wat lopers achter me te zitten. Ik wil niet te lang stil blijven staan want volgens mij komt er ergens tegen het einde nog een klimmetje.
Ik dribbel rustig door en vraag me ondertussen af wanneer dat zal zijn. Bij 39 km kriig ik nog een bekertje cola en bij de 40 km begin ik deze marathon echt te vervloeken. Ik moet omhoog, omhoog en en nog eens omhoog. Boomwortels ontwijken, stenen, water en mountainbikers die plotsklaps voor je neus staan en me bijna een hartverzakking bezorgen. Ik moet me soms letterlijk omhoog trekken aan de leuning van een bruggetje omdat mijn benen echt niet meer willen.
Met nog 700 meter te gaan, moet de finish om de hoek liggen maar ik zie nog niks. Dit zijn de ergste meters van de hele marathon. Ik zie weer een heuvel voor me en de moed zakt me in de schoenen. Wat een barbaren die Zwitsers! De heuvel leidt ons naar een hoger gelegen weg. Hierlangs moeten we richting een trap die ons naar een bruggetje over de weg leidt. Boven aan de trap moet ik echt even rusten. Pas over de brug heb ik weer de moed om te rennen omdat dit allerlaatste stuk naar beneden gaat en ik zie "das Ziel" in de verte liggen. De vrouwelijke speaker roept me om en over de finish word ik door haar getrakteerd op een high five en dat voelt best goed. Eindtijd 4.47.26.

Vanessa


Zie ook deze artikelen:
Nieuwere artikelen:
Oudere artikelen:

 
© 2000-2020  Loopgroep Bedum, webmaster Peter v.d. Hulst