RunnerUp-klassement

1 okt: Eemsmondloop 5 en 10km, 21e wedstrijd over:

3 dagen

Nieuwe 3e plaats:
1. ErikS
2. Harmen
3. ErikD

Complete stand
Recente afbeeldingen op Instagram @loopgroepbedum

Volg Loopgroep Bedum op Facebook      Volg Loopgroep Bedum op Twitter

recente foto's

LB-chat

Laatste bericht: 23 uur, 13 min geleden
  • webredactie: Donderdag as baantraining in Delfzijl. Vertrek 18:10 voor de liefhebbers.
  • Edward Pechler: Remko, we konden de finish niet vinden.
  • Remko: Vanessa & Edward wel gespot in Thesinge maar niet in de uitslag?
  • webredactie: Remko voltooit Texel halve in 1:43:31 en Erika wint Martenshoek ladiesrun 3,5km in 14:16. Gefeliciteerd!
  • Edward Pechler: Transvulcania 2016. «link» Zie 1:02 en 5:25 en spot de plattelander.
  • webredactie: Uitslag Thesinge en nieuwe stand compleet.
  • Ger: Die boer heet Bus, net als....
  • Harmen: Gefeliciteerd! Na vandaag alles meegemaakt, overstekende koeien op hardloopparkoers SMILEYS_LAUGHING hihi de boer was niet blij met mij...
  • Evelyn: Wij zorgen morgen na de heuveltraining wel voor de catering
  • webredactie: Succes in Thesinge! !
  • henk.s: bart heel veel beterschap met je blesure,dat is balen.
  • sabina: startbewijs voor Thesinge run over.wie? SMILEYS_VERY_HAPPY
  • webredactie: Uitslag Dam tot Dam
  • Stefan: Wie kan ik blij maken met een startbewijs voor de berenloop, halve marathon.
  • webredactie: Podiumplaatsen Erika en Petra in Zuidhorn. Nieuwe stand klassement met nieuwe 3e plaats
  • webredactie: Verslagje wadlopen!!
  • webredactie: Nog een wadloop filmpje - van Jogchum!
  • webredactie: 45 prachtige foto's wadlopen van Jogchum toegevoegd (staan vooraan)
  • webredactie: verslagje Winschoten van Edward; clubklassement komt woensdag.
  • webredactie: 13 foto's van Gerald toegevoegd (staan op het eind)
  • Tina: Graag gedaan Henk! Het was top!!
  • henk.s: tina bedankt voor alles,het was een geweldige dag
  • webmaster: Semi-live beelden uit Winschoten (Remko bedankt!): «link»
  • webredactie: Nieuwe stand klassement is er met nieuwe 3e plaats!
  • webredactie: Wat 'n pech Piet en Jürgen. Beterschap!
Bekijk archief

BoldItalicUnderlineStrikethroughSubscriptSuperscriptEmailImageHyperlinkOrdered listUnordered listQuoteCodeHyperlink to the Article by its id

Klik voor Smileys
SMILEYS_VERY_HAPPYSMILEYS_SMILESMILEYS_WINKSMILEYS_SADSMILEYS_SURPRISEDSMILEYS_SHOCKEDSMILEYS_CONFUSEDSMILEYS_COOLSMILEYS_LAUGHINGSMILEYS_MADSMILEYS_RAZZSMILEYS_EMBARRASSEDSMILEYS_CRYINGSMILEYS_EVILSMILEYS_TWISTED_EVILSMILEYS_ROLLING_EYESSMILEYS_EXCLAMATIONSMILEYS_QUESTIONSMILEYS_IDEASMILEYS_ARROWSMILEYS_NEUTRALSMILEYS_MR_GREENSMILEYS_GEEKSMILEYS_UBER_GEEK

In- en uitloggen

Klik voor in- en uitloggen

LB-twitter


 

Wie is online?

Nu online:
  • 2 gasten
Aantal LBers met account: 62
Het Weer

Foto's Nordic Walking

Welkom op de website van Loopgroep Bedum opgericht 8 december 1984 en aangesloten bij de KNAU.
Leden 21 april '16: 114; (M:71, V:43, hardlopen:99, NW: 15)
klik om naar de sponsor te gaan
Trail des Vieux Moulins à Lierneux, Ardennen (B), 37 km, 21 augustus 2016

Petra's eerste buitenlandse overwinning!

Lierneux2016
Foto: van Petra; meer foto's staan HIER
Afgelopen donderdag kon Petra zich al verheugen op haar vakantie in de Ardennen. Het was al duidelijk dat het geen stil-zit-vakantie zou gaan worden. Vandaag had ze de stoute-trail-schoenen aangetrokken voor een lange trail over maar liefst 37km met 800 hoogtemeters. En 't was geen eenvoudig parcours. Zelfs Petra moest enkele keren wandelen. Ook werden er een paar riviertjes doorkruist. Maar bovenal genoot ze er van de natuur. En het resulaat: een eerste plaats dames! De tweede dame zat op bijna een half uur en ze finishte als 23e van de 59 deelnemers op de 37km. Geweldig Petra: je eerste buitenlandse overwinning. Gefeliciteerd!
Foto's staan HIER

37 km netto
Petra Bus, eerste plaats dames 3:59:34



Link naar de website
 
UltraSallandTrail, Nijverdal e.o.,100 km, 20 augustus 2016

Slagveld in Salland!

Salland2016 100km
Foto: Christiaan van Meurs; meer foto's staan HIER
Edward probeert kilometers te maken in de aanloop naar Winschoten. En dat lukt best goed! Vorig weekend 69 pittige kilometers en deze week maar liefst 100. Natuurlijk had ook hij 't zwaar, maar hij wist te finishen. De deelnemers moesten zelf met GPS navigeren. Van de 32 gestarte deelnemers wisten uiteindelijk maar 10 (!) te finishen. Het was voor hem de 6e keer dat hij een loop over 100km of meer volbracht. Geweldig Edward!
Edward: Het was een waar slagveld. Velen hebben het niet gehaald. Ik had het ook zwaar. De laatste 10 km ging het wel weer. 12 uur en 11 minuten.  Hopelijk ben ik in Winschoten wat sneller.

100 km
 netto
Edward Pechler
12:11:30


Link naar de website

 
Allgäu Panorama Marathon (D), 69 en 42,2 km, 14 augustus 2016

Opnieuw een podiumplaats voor Edward!

Algau

Op weg naar de 100 van Winschoten kiest Edward in de voorbereiding voor een bergloop van 69km met 3000 hoogtemeters in Zuid-Duitsland. Natuurlijk gaat dan ook Vanessa van start maar dan op de marathon met 1500 hoogtemeters.
'Hehe GEEN DNF! Het was warm hier, tegen de 30 graden. De klimmetjes waren zwaar al heb ik meer asfalt gezien dan ik gewend ben in de bergen. Maar voor Winschoten was het asfalt wel een goede training', aldus Edward.
Gefelicieerd Edward en Vanessa met jullie topprestaties!
Krantenartikel

70 km, 3000 hm
netto
 Edward Pechler, 3e plaats M50,
23e vd 152 mannen
8:48:41
42,2km, 1500hm
 
Vanessa Wuijster 5:39:16


Link naar de website

Behalve mijn onkunde om goed af te dalen voel ik me verder wel ok. Op de wat vlakkere stukken haal ik de mensen die mij hebben ingehaald bij het afdalen meestal wel weer in.....
Soms hebben ze een tuinslang met sproeier die ik dan vol op mijn gezicht richt. Dit gaat niet altijd goed waardoor ik een keer de vrijwilligers bij de verzorgingspost de volle lading geef.....

Lees verslagje van Edward>>>


Ik vraag me al een tijdje af of het te doen is om, voor een bergtraining, in een lang weekend naar de Alpen op en neer te rijden. Toevallig zie ik een wedstrijdje in de Duitse Alpen: De Allgäu Panorama Marathon Ultra. Een 70 km lange race met 3000 hoogtemeters. Het is niet om de hoek maar volgens TomTom slechts 7,5 uur rijden. In de praktijk, met minstens 60 km verkeerd rijden, een beetje file en wat benen strekken, zijn we toch al gauw meer dan 12 uur onderweg.

Als ik het hoogteprofiel bekijk, lijkt het erop dat het niet echt mijn favoriete hooggebergte paden zijn. Alles bevindt zich nog onder de boomgrens. Ik zie zelfs 17 km asfalt. Voor een training richting Winschoten is het misschien wel goed dat het niet te technisch is. Kan ik meer rennen. En 3000 hoogtemeters is best aardig. Op de valreep schrijf ik Vanessa nog in voor de hele marathon. Ze zal toch moeten trainen wil zij ooit wél finishen in de Western States.

Zoals wel vaker in Duitsland is er nooit gedrang bij de startlijn. Alsof niemand vooraan wil starten. De eerste 3 km is redelijk vlak en ik ren met de eersten mee. Zo nu en dan loop ik relaxed op kop. Zouden de snelle jongens zich al zorgen maken? Zodra het klimmen begint laat ik ze gaan. Pak mijn stokken en wissel rennen met wandelen af. Ze lopen niet eens zover uit. Nog niet.

Het vroege starten zal nooit mijn ding worden. In alle vroegte opstaan, eten en aankleden zodat je om 6:00 uur fris aan de start staat. Het staat me altijd tegen, totdat ik om 5 uur in het donker uit de camper stap om even een testrondje over de parkeerplaats te rennen. De zon is nog niet op maar de contouren van de Alpen zijn al zichtbaar. Dan is de zin snel in de man.

Halverwege de klim doen de zonnestralen, die op de bergwand voor me verschijnen, me omkijken en ik zie dat de zon net boven de bergen verschijnt. Dat blijft een machtig gezicht. Het stadje Sonthofen, waar we gestart zijn, ligt ver beneden mij. Ik word omringd door een skyline van grillige bergen. Het schaarse ochtendlicht zorgt voor een serene rust. Ik mag me hier de komende uren vermaken. Dit maakt de lange reis en het vroege opstaan meer dan de moeite waard.

De klim bestaat uit asfalt, grindpaden, graspaden, wortelige bospaden en zowaar ook enkele mooie alpine-achtige paden. Het typische Alpengeluid van de klingelende koebellen maakt het alpengevoel compleet. Als we door een gebied rennen waar ook koeien grazen besluiten ze over het smalle pad met ons mee te rennen. Ze klauteren het pad op en rennen al klingelend tussen ons in. Het valt niet mee om ze bij te houden op hun terrein. Vooral bij de wat steilere stukken zijn ze duidelijk in het voordeel met vier poten.

Als ik na de eerste klim eindelijk kan afdalen valt het een beetje tegen. Zelfs de stukjes asfalt zijn net wat te steil om lekker te rennen. De glibberige, met boomwortels bezaaide bospaden dwingen mij soms tot stuntelig wandelen. Als ik zie dat anderen er toch echt geen moeite mee hebben ga ik er voor. Al snel glij ik uit en val hard op mijn rug. Met mijn rechterhand voorkom ik erger. Met een pijnlijke, wat opgezette hand daal ik daarna nog voorzichtiger af.

Behalve mijn onkunde om goed af te dalen voel ik me verder wel ok. Op de wat vlakkere stukken haal ik de mensen die mij hebben ingehaald bij het afdalen meestal wel weer in. Het is ondertussen behoorlijk heet geworden. Tegen de dertig graden, schat ik. Met de kennis van de Western States zorg ik dat ik bij elke verzorgingspost goed afkoel. Gooi water over mijn hoofd, nek en hou mijn shirt goed nat. Soms hebben ze een tuinslang met sproeier die ik dan vol op mijn gezicht richt. Dit gaat niet altijd goed waardoor ik een keer de vrijwilligers bij de verzorgingspost de volle lading geef. Enkele verzorgingsposten hebben zelfs een heuse douche: iemand op een keukentrapje met een gieter in de hand. En dan zijn er onderweg natuurlijk de ijskoude bergbeekjes om af te koelen.

De klimmetjes tussendoor zijn best pittig en na vier uur heb ik er 35 km opzitten. Ondertussen ben ik in Oostenrijk. Als het zo door gaat is 8 uur mogelijk. Helaas is de tweede helft iets pittiger dan de eerste. De uitzichten en zelfs een prachtige waterval maken het allemaal wat makkelijker. Als ik met een, voor mij levensgevaarlijke afdaling in een donker bos bezig ben, komt een dame die ik al meerdere keren heb ingehaald mij voorbij. Ze daalt gewoon af. Rennend! Ik laat me niet verleiden tot rennen en ploeter verder. Opeens is het voorbij. Ik sta in het volle licht in een prachtig dal. De kleuren zijn onwerkelijk. Hier en daar wat karakteristieke houten schuurtjes in de intens groene weides. Dit alles omgeven door de machtige Alpen. In de verte is een klein dorpje zichtbaar met, hoe kan het ook anders, een witte kerktoren. De huizen verstoren de ruimte niet. Even denk ik: "Ik ben hard gevallen en ben in de hemel". Een gekke gedachte voor een atheïst.

Daarna begint de laatste klim. Een ware uitputtingsslag. Hij begint al bij 50 km maar telkens daal je ook weer stukjes af. Zo schiet het niet op en pas bij 58 km begint de echte klim. Blij dat ik stokken bij me heb want anders was ik bij elke stap weer twee stappen teruggegleden. Ik had nog even gehoopt dat ik misschien tegelijk met Vanessa - die de marathon loopt en twee uur later is gestart - te kunnen finishen. Maar ik ga er bijna 9 uur overdoen schat ik nu in en dan zou zij de marathon in 7 uren moeten lopen. Ik hoop en denk dat ze toch wat sneller is.

Ik ben blij als ik de top eindelijk bereik. Geniet nog even van het uitzicht, drink wat en begin aan de lange afdaling. Er zijn in het begin redelijk wat stukken waar ik niet durf te rennen, maar verder zijn de laatste 9 km redelijk renbaar. Voldaan en een beetje moe kom ik weer in Sonthofen aan. Vanessa, die allang gefinisht is, is na het lange wachten te laat om een foto te maken maar net op tijd voor een highfive. Ze heeft wat pijn in de benen maar is blij dat het gelukt is.

De prijsuitreiking is pas om 18:00 uur zodat we nog genoeg tijd hebben om te zwemmen. Net als bij Salland volgende week is de finish bij een zwembad waar de deelnemers gratis gebruik van mogen maken. En al kan ik me nooit lang vermaken in een zwembad. De benen vinden het wel even lekker.

Groet,
Edward

 
7 van 7huizen, Zevenhuizen, 7 km, 12 augustus 2016

Peter wint in Zevenhuizen!

Zevenhuizen2016
Opnieuw stond Peter in Zevenhuizen aan de start. Ondanks dat hij iets langzamer was dan vorig jaar, was zijn overall prestatie veel beter: eerste plaats M35. Gefeliciteerd! Hij ging met bloemen en een beker weer terug naar Appelscha.
Krantenartikel
Foto's van Wil de Boer staan HIER

7 km netto
 Peter Pettinga, 1e plaats M35+ 26:56


Link naar de website

 
6e Brinkloop 2016, Diever, 2.5km, 9 augustus 2016

Opnieuw naar de Brinkloop!

dsc 1175
Foto: Tolli Schansema, met dank! Meer foto's staan HIER

Het lukte niet om met een grote LB-delegatie naar de Brinkloop te gaan. Maar de fam. Pettinga was er net als vorige week weer present.
Natuurlijk om hun tijden aan te scherpen. En dat lukte. Beide dichters waren (veel) sneller. Merte ruim 30sec en Roos maar liefst bijna 2 minuten. Goed bezig!

2.5 km netto
Peter Pettinga
12:16
en ook op de 2.5 km
 
Merte Pettinga 12:14
Roos Pettinga 16:27
Annemiek Bargerbos
16:31


dsc 1291
Dochters: Annemiek en Roos : veel sneller dan vorige week!

Link naar de website
 
Baantraining in Delfzijl
Geschreven door Nico   
donderdag 28 juli 2016

De eerste LB-baantraining

Delfzijl2016 1
Allereerste LB-baantraining in Delfzijl bij Fivelstraak. Bedankt Dirk en Jan Krans voor de organisatie en training en AV Fivelstreek voor de gastvrijheid. Meer foto's staan HIER. Ook zin in? Deze 11 LBers hebben er in ieder geval van genoten. De volgende editie is op donderdag 25 augustus a.s.

Zie ook de berichtjes


Donderdag 28 juli was het zover. We konden de baan op, in Delfzijl, als gast van AV Fivelstreek.
Trainer Dirk Schipper heeft de afspraak gemaakt met AV Fivelstreek dat we in principe de laatste donderdag van de maand meetrainen op hun 400m baan. Op die laatste donderdag is er een gezellige nazit met hapjes en drankjes, waarvoor een vrijwillige donatie wordt gevraagd.
We waren er met 11 LB-ers, inclusief 3 trainers.
Lees meer >>>

 
5e Brinkloop 2016, Diever, 5 & 2,5km, 2 augustus 2016

Met de hele familie aan de run!

5eBrinkloop2016
Foto: Tolli Schansema, met dank! Meer foto's staan HIER

Omdat het zo dichtbij is - de fam Pettinga staat in Appelscha op de camping - gingen ze met z'n allen op stap naar Diever. 134 deelnemers op een dinsdagavond is een mooi aantal.

5 km netto
Peter Pettinga
19:04
en ook op de 2.5 km
Merte Pettinga 12:49
Roos Pettinga 18:15
Annemiek Bargerbos, debuut 18:26


5eBrinkloop2016-2
Dochters: Roos (links) en Merle met neefje.

Link naar de website


 
DvhN en Ommelander Courant, 1 augustus 2016: Ulrum PDF

Stellingwerf excelleert in halve marathon

Ben Stellingwerf sterke winnaar halve marathon

Lees de artikelen...>>>

 
26e Lauwersoog-Ulrum, 21.1 km, 30 juli 2016
Ben wint en eerste plaats M50 voor Edward. Klasse!!

Ulrum2016-1
Foto van Harm Jan Kors. Meer foto's van Evelyn, Harm Jan, PeterH , Herman Rinket en Lichtschrieverij.nl staan HIER

Na de jubileumeditie van vorig jaar was er een compleet nieuwe organisatie in Ulrum. Wat de LBers betreft: helemaal geslaagd.
Er stonden tussen de 390 deelnemers 10 heren LB-ers de start van deze 26e editie. Uiteraard was het prima weer (20 graden, maar voelde warmer aan).
Ben zou zo graag een keer winnen in Ulrum, maar opnieuw stond Jay Sauer aan de start, die vorig jaar won. Maar Jay was niet zo goed als vorig jaar en Ben (veel) beter. Zijn tijd was zelfs 53 sec sneller dan in 2015 en slechts 42 sec boven zijn PR. Hij had een enorme voorsprong op nr 2 en liep na 5 km al alleen. Ook Edward was te sterk voor zijn concurrenten. Na afloop was hij nog helemaal niet moe. Hij lijkt prima herstel na de 100km. Klasse Ben en Edward.
Ook de andere LBers presteerden prima. Harmen liep zijn 10e halve en PeterH (die met collega Antje liep net als in Harkstede) voor de 12e keer in Ulrum - exact 20 jaar na zijn debuut op de halve in 1996 (toen wel 10min sneller dan vandaag haha). En uiteraard alle complimenten voor Dick, die voor de 12e keer Hyacinth prima begeleidde van Lauwersoog naar Ulrum!
Foto's van Evelyn, Harm Jan, PeterH, Herman Rinket, Lichtschrieverij.nl (met dank) staan HIER.
Alle foto's van Herman Rinket staan HIER
Krantenartikelen
21.1 km netto
Ben Stellingwerf, winnaar (en 1e MSen) 1:11:55
Edward Pechler, 1e plaats M50
1:24:41
Stefan Dagelet 1:28:45
Peter Pettinga 1:29:49
Harmen Stam 1:34:19
Jan Schipper 1:37:17
Rinze Kramer 1:41:26
Thom Snijder 1:49:43
Peter v.d. Hulst (met Antje Knopf) 1:53:34
Dick Huizing - begeleider Hyacinth 2:09:04


Ulrum2016-2
Foto van Evelyn

Link naar de website

 
Western States Endurance Run, USA, 25 juni 2016

WesternStates2016

EDWARD VOLTOOIT 100 KM, MAAR IS HELAAS GESTOPT, totaal gesloopt.....

Lees het allemaal in zijn verslag hieronder!


Lees hier waarom..... 26 juni 8u30, via SMS >>>


WesternStates2016-2

Link naar de website

Once upon a time in the west.

De dames die me inhalen zijn de vriendelijkheid zelve en lijken er plezier in te hebben...........
Waarom vind ik dit leuk? Ik klim gestaag door. Maar leuk is dit echt niet. Dat mijn benen wat moe voelen is normaal. Maar ik heb nog niet vaak maagproblemen gehad. Misselijk bij elke stap............
"We do everything in our power to make you finish the race, but remember that it is ok to drop out if you don't have your day"

Lees verslag van Edward>>>

Waarom doe ik dit? De ijsblokjes onder mijn pet zijn alweer gesmolten. Ik voel me uitgedroogd maar als ik het water dat ik bij me heb drink, begint mijn toch al pijnlijke maag nog meer te protesteren. Hoelang nog tot de volgende post waar ze verse ijsblokjes hebben, ik mijn hoofd kan laten koelen met ijswater en hopelijk iets eet- en drinkbaars kan vinden?

Ik ben op weg naar Devils Thumb op 76 km. Op papier een korte klim uit de canyon, maar in deze omstandigheden een verschrikkelijke berg. Ik voel me sinds de afdaling uit Last Chance al niet meer lekker. Kan niets eten en drinken. Zo nu en dan haal ik iemand in of word ik ingehaald. De tijd van het uitwisselen van beleefdheden zoals: "how you're doing/feeling", "on your left/right" of "be strong" is allang voorbij. Meestal kijken we mekaar nauwelijks aan en verder dan wat onverstaanbaar gemompel komen we niet. Zwijgend berusten we in ons vrijwillig gezwoeg. Praten valt sowieso niet mee in deze stoffige omgeving, al moet ik toegeven dat de dames daar geen last van lijken te hebben. De dames die me inhalen zijn de vriendelijkheid zelve en lijken er plezier in te hebben. Het plezier is bij mij op dit moment ver te zoeken al bevind ik mij in een prachtige wildernis uit een oude Western film. Door het opstuivende stof weet je dat er iemand voor je loopt. Kurkdroog en zelfs te heet voor die paar Aziatische genen die ik zou moeten hebben. De canyons. Ik was er al bang voor.



Vanmorgen was het in Squaw Valley nog best fris. Een cowboy met shotgun schiet ons om 5 uur precies de berg op. Met handschoenen en een windjasje aan begin ik aan de eerste en langste klim over The Granite Chief. Een makkelijke klim over een onverharde weg de skihelling op. Ik wissel wandelen en rennen af en ga relaxed naar boven. Iedereen is nog erg spraakzaam en ik heb genoeg tijd om het berglandschap bij zonsopgang te bewonderen. De zon, die de soms nog besneeuwde bergwanden doet oplichten, is nu nog aangenaam. Achter ons wordt Lake Tahoe zichtbaar. Het laatste deel van de klim wordt wat moeilijker als we de brede onverharde weg verlaten en er zelfs even met handen en voeten moet worden geklommen om de Emigrant Pass te bereiken.

Na een klein uurtje te hebben geklommen ben ik boven en doe ik mijn jasje en handschoenen uit en begin aan een mooie afdaling over een single track. Het veld is al zover uit elkaar dat ik alle ruimte heb. Ik geniet van de renbare afdaling, maar omdat 100 mijl best ver is hou ik de rem er nog even op. Soms is het nog wat blubberig door smeltende sneeuw en we moeten een paar keer over een stukje sneeuw. Het is moeilijk om niet afgeleid te worden door de uitzichten, de kleurige planten en grote zwevende vlinders. Maar bij een bergtrail moet je altijd opletten waar je je voeten neerzet. Een bijna struikelpartij maakt me weer scherp. Bij de eerste post, Lyon Ridge, vul ik mijn drinken bij en eet wat. Voordat ik het weet ben ik bij Red Star Ridge. Hier is het al behoorlijk warm en ik pak mijn woestijnpet uit mijn dropbag die hier voor me klaar ligt en vul deze voor het eerst met ijsblokjes. Vervolgens nog een stukje verder afdalen over een ietwat stenige singletrack naar Duncan Canyon, waar ik, zoals bij elke post, vriendelijk begroet wordt: "Welcome to Duncan Canyon" en vervolgens loopt er iemand mee om je te helpen. Wat een verschil met de Europese ultra's waar het deelnemersaantal belangrijker lijkt dan een mooie race. Ook bij het halen van je startnummer was het een gezellige boel. In plaats van uren in de rij te wachten op je startnummer zoals bij de UTMB, wandel je hier naar binnen en word je geholpen met bijbehorende Amerikaanse vriendelijkheid. Je voelt je echt welkom en niet slechts een nummer. Tijdens de race heb ik, ondanks dat het grootste deel uit single tracks bestaat, altijd de ruimte gehad en liep ik meestal alleen door de wildernis.

Vervolgens op naar Robinson Flat waar Vanessa op me wacht. Dit deel hebben we vorige week al samen gerend en de klim naar Robinson Flat stelde niet zoveel voor. We maakten er nog grapjes over. Maar nu is het loodzwaar. Alsof het steiler is. Vorige week was het een zeldzame bewolkte dag en was het zelfs koud op Robinson Flat. Nu is het heet met geen wolkje aan de lucht. Rennen naar boven doe ik vandaag maar niet. Ik wandel omhoog.



Boven bij Robinson Flat is het even schrikken van de drukte. Onderweg loop je heerlijk alleen door de wildernis en kom je geen mens tegen. Het is dan moeilijk oriënteren als je na een klim terecht komt in een menigte joelende Amerikanen. "Awesome, good job, looking strong". Gelukkig hoor ik Vanessa schreeuwen. Ze staat netjes achter een lint. Ze mag me niet helpen bij de post. Ik drink en eet wat, laat mij afkoelen met ijswater en ga daarna naar Vanessa. Even zitten op een steen terwijl Vanessa me afdroogt en opnieuw insmeert met zonnebrand en anti-insecten spray. Ik zit nog mooi op een 24 uur schema terwijl ik heel rustig aan gedaan heb. Eigenlijk gaat het best lekker. Nu een kleine klim en vervolgens een lange renbare afdaling de eerste echte canyon in. Ik heb er zin in.

Het afdalen gaat lekker al twijfel ik soms of ik op de goede route zit. De lintjes zijn biologisch afbreekbaar en richten geen schade aan als ze opgegeten worden door "wildlife". Hopelijk smaken ze niet lekker anders zijn ze misschien al opgegeten denk ik nog, als ik een poosje geen lintje heb gezien. Via Millers Defeat en Dusty Corners kom ik bij Last Chance, de laatste post voordat ik de canyon in duik.

Waarom vind ik dit leuk? Ik klim gestaag door. Maar leuk is dit echt niet. Dat mijn benen wat moe voelen is normaal. Maar ik heb nog niet vaak maagproblemen gehad. Misselijk bij elke stap. Uitgedroogd terwijl ik niet kan drinken. Ik gooi nog  een zoutpil naar binnen maar het lijkt niet te helpen. Ik mis mijn stokken, maar in deze race zijn alle hulpmiddelen verboden. Ik heb spijt dat ik onder in de canyon alleen mijn pet in het beekje heb gedrenkt en zelf niet helemaal in het ijskoude water ben gaan liggen om af te koelen. Ik probeer mijn gedachten af te leiden door me voor te stellen hoe het hier vroeger was.

Ooit was dit het leefgebied van de indianen, die in de winter aan de voet van de bergen leefden en in de zomer de bergen introkken voor voedsel. Hun land werd langzaam ingepikt door de "westerling". Dit landje pikken, wat hand in hand ging met het indianen vermoorden kwam in een stroomversnelling toen er aan de westkant van de bergketen goud werd ontdekt. Een scalp van een indiaan leverde 5 dollar op. Tenminste 120.000 indianen zijn er in deze periode in California vermoord. The “Forty-Niners” - genoemd naar het goldrush jaar 1849 - begonnen de huidige western states trail te gebruiken als handelsroute tussen de zilvermijnen in Nevada en de goudmijnen in California. Als ik er zo over nadenk is er niet zoveel veranderd. Deze tactiek wordt nog steeds toegepast als er geld te verdienen valt. De trots van de Amerikanen is soms moeilijk te begrijpen. In Auburn, een oud mijnstadje waar ik hoop te finishen, hangt bij veel huizen de Amerikaanse vlag altijd uit. Soms geflankeerd door een levensgrote kartonnen Trump.

Als ik eindelijk Devils Thumb heb bereikt neem ik de tijd om af te koelen bij een emmer met ijswater en klets wat met een vrijwilliger. Hij vertelt dat ik nog makkelijk onder de 24 uur kan finishen. Het laatste stuk is makkelijk en daar kan je veel tijd goedmaken. Op dit moment kan de eventuele finishtijd mij niet boeien. Ik maak me meer zorgen over hoe ik deze berg afkom. Ik voel me ziek. Hij is erg behulpzaam maar na 10 minuten vindt hij toch wel dat ik weer moet gaan rennen. En gelijk heeft hij.

Van Devils Thumb naar Michigan Bluff. Ook dit deel heb ik vorige week al een keer samen met Vanessa gerend. Het was toen al een beetje warmer maar nu is er geen wolk te bekennen en is het heet. Zeg maar gerust bloedheet. De renbare afdaling naar Eldorado Creek is met tenminste 40 graden opeens best moeilijk.

Het mooie van Amerika is dat jezelf verantwoordelijk bent. Je hebt geen gezondheidsverklaring nodig om mee te doen zoals in Frankrijk of Italië. Als je gekwalificeerd bent mag je ervan uitgaan dat je weet wat je doet. In Nederland worden wedstrijdjes bij temperaturen boven de 25 graden soms al afgelast. Hier bestellen ze bij temperaturen boven de 40 graden wat extra ijsblokjes. In de camper hangen talloze warning- en dangerstickers waarop staat dat een apparaat levensgevaarlijk is en "could result in death or serious injury". Net als bij het gebruik van deze apparaten blijf je bij de Western States zelf verantwoordelijk.

Als ik word ingehaald door een man in een Bruce Springsteen blouse voel ik me een beetje dom in mijn strak zittende hightech salomon singlet. Loshangende natte kleding is denk ik een betere optie met deze hitte. Al heb ik lang gerust bovenaan bij de verzorgingspost op Devils Thumb, waar ik meer dood dan levend aankwam, eten en drinken gaat nog steeds niet en ik voel bij elke stap mijn maag ineenkrimpen. Waarschijnlijk doordat ik te weinig calorieën binnen kan krijgen ben ik zeer instabiel bij het afdalen. Al het eten staat me tegen.

Bij Eldorado Creek word ik geholpen door een jonge dame die mij een vaag snoepje geeft om op te zuigen tijdens de beklimming. "It will help your stomach to settle" zegt ze. Ik voel me zo rot dat ik niet eens vraag of het vegan is en al zuigend begin ik aan de klim. Is dit echt dezelfde klim als vorige week?

Bij Michigan Bluff aangekomen voel ik me totaal gesloopt. Het snoepje heeft niet geholpen. Ik ben ervoor gewaarschuwd om hier niet te stoppen. Vanaf hier wordt het alleen maar makkelijker. Een arts stelt wat vragen en ik probeer hem uit te leggen dat ik behoefte heb aan mierzoete sportdrank. Maar, net zoals in de UTMB, hebben ze hier vage smerige naar watersmakende isotone drank. Verder Cola, Sprite en Mountain Dew. Niets smaakt me. Het maakt me alleen misselijker. Dan maar een groentebouillon proberen. Dat was de smerigste bouillon die ik ooit heb geproefd en na 1 slok krijg ik het niet meer weg. Enigszins licht in mijn hoofd vertrek ik richting Foresthill waar Vanessa op me wacht.

Het brede onverharde pad is na alle singletracks met veel stof en stenen een aangename verrassing. Het moeilijkste heb ik gehad. Maar al is het een prachtige weg die zelfs langzaam afloopt op veel plaatsen, rennen lukt me nauwelijks. Ik probeer een paar keer te kotsen maar ook dat lukt niet. Dan hoor ik een dame achter me schreeuwen: "Wrong way". Ik heb de afslag naar de trail gemist. Ik ben er helemaal niet meer bij. Tegen beter weten in hoopte ik stiekem dat er alleen nog zulke brede glooiende onverharde paden zouden volgen. Het calorieën tekort maakt me zwak. Ik moet wat eten, maar zelfs de dadels krijg ik niet weg. Terug op de trial begin ik aan een mooie afdaling, waar ik normaal gesproken heel veel plezier aan zou beleven, maar nu lukt het voor geen meter. De klim naar Foresthill is dodelijk. Mijn evenwicht is ver te zoeken. Meerdere malen raak ik uit balans en als ik even op adem wil komen is het moeilijk om op de scheve helling te blijven staan.



Verdwaasd bereik ik Bathroad. Eindelijk een stuk asfalt. Vanaf hier mag Vanessa meelopen tot voorbij de verzorgingspost tot aan California street. Maar ik zie haar niet. Het is nog anderhalve mijl heuvelop naar de verzorgingspost in Foresthill. Ik wandel omhoog en na een mijl zie ik haar. Ze was na anderhalf uur belaagd te zijn door muskieten (ongeveer 100 muggenbulten) teruggelopen om bovenaan Bathroad op mij te wachten. Ze is vrolijk maar ik kan niet meer. Praten kost me moeite. Vanessa heeft ooit in Lake District een race moeten opgeven. Ze stond te janken in de bergen omdat ze niet meer verder kon. Zelfs wandelend niet. Ik pest haar daar altijd mee maar ik kan me nu voorstellen hoe dat is. Ik moet liggen. Gelukkig is dit een post waar de auto's aan het parcours geparkeerd staan en ik even de camper in kan duiken. Ik ga echt niet verder. Dat ik mij drie jaar lang heb moeten kwalificeren en van geluk mag spreken dat ik dit jaar ingeloot ben, is geen reden om hier te sterven. Vanessa stelt me gerust en zegt dat als ik een paar uur ga slapen ik nog tijd genoeg heb om te finishen. Maar slapen lukt niet. Ik moet wat drinken en eten. Mijn plas is donkerrood. Ik probeer van alles maar niets smaakt. Ik weet niet hoe ik moet liggen en moet oppassen met bewegen omdat de kramp - soms in spieren die ik niet eens ken - er makkelijk inschiet. Ik herinner me de woorden van de racedirector bij de briefing: "We do everything in our power to make you finish the race, but remember that it is ok to drop out if you don't have your day".

Waarom doe ik dit? In ieder geval niet om koste wat het kost te finishen. Pijn is niet erg. Dat is te verwachten als je aan zoiets begint. Maar misselijk en uitgedroogd zonder genoeg calorieën nog 60 km door de nacht banjeren is niet waarom ik dit doe. Na bijna 3 uur gerust te hebben zonder enige verbetering laat ik Vanessa mijn polsbandje doorknippen en inleveren bij de verzorgingspost. 100 kilometer ipv 100 mijl heeft de Western States voor mij geduurd. Ik heb mijn dag niet. De hitte heeft gewonnen.

Ik blijf achterin de camper op bed liggen terwijl Vanessa ons naar de finish in Auburn rijdt. Het is een raar gevoel om daar naast de atletiekbaan waar de lopers de hele nacht door finishen in de camper te liggen. Ik luister naar de speaker die alle lopers die finishen binnenhaalt. Bij elke deelnemer hoor ik gejoel. Om een uur of drie in de nacht begint mijn maag te settelen en kan ik weer wat eten en drinken. De volgende ochtend, terwijl de deelnemers nog steeds finishen, is het moeilijk voor te stellen waarom ik gestopt ben met nog 15 uur de tijd om een lullige 60 kilometer te overbruggen. Zeker omdat het ook nog het makkelijkste deel van de route is en het 's nachts wat koeler is. Maar ja, achteraf is het gemakkelijk om een koe in de kont te kijken.

Waarom doe ik dit? Misschien wel om uit het veilige onbenullige leventje te stappen. Even te ontsnappen aan de tot een winstmaximalisatiemachine gereduceerde samenleving. Weg van alle media die je wil laten geloven dat je gelukkig wordt van consumeren. Weg van alle media die je wil doen laten geloven dat de wereld een gevaarlijke plek is. Hoe ik ook heb afgezien, ik heb weer even kunnen ervaren wat het is om te leven in plaats van te bestaan.

Om met de woorden, die vriend, ultraloper, filosoof en kunstenaar George mij stuurde nadat ik gestopt was, af te sluiten: "Er zit meer wijsheid in de acceptatie van het feit dat al onze doelen uiteindelijk toch onbereikbaar en zinloos zijn, en dat het leven gaat om een instelling in plaats van doelen halen".

Groeten uit het zonnige California.

 
5e Slachtemarathon, Oosterbierum - Raerd, 4 juni 2016
Slachtemarathon: (te) warm aanbevolen!

warmste editie tot nu toe


Slachte2016-1-klein
4 van de 10 deelnemende LBers+Titus; HIER staan meer foto's!
De Slachtemarathon lopen betekent vroeg uit bed; bij de webredactie ging de week om 02:30u, vertrek 03:15u, bussen uit Raerd 04:55u. Alles prima getimed, want we waren de file die er later was mooi voor. 10 LBers waren present met erg veel marathonervaring. Met bussen naar de waddenzee en spullen inleveren. Keurig geregeld. De start was dit keer IN een loods. Dit was - wat mij betreft - geen succes. De 10 LBers verloren elkaar direct uit 't oog. Mijn (PeterH) richtpunt was de witte ballon van 3u45. Dat betekende een inhaalrace, die wellicht zijn dramatische laatste 12 km kan verklaren. Bij de start was het al 16 graden en 't liep op naar 27 graden. Daar hebben de meeste atleten moeite mee. De mannen in vorm (Stefan, Ed, Jan, maar ook de prima pacers PeterP en ErikD) hebben daar weinig last van in de vorm van verval.  De anderen redelijk tot gigantisch! Ze liepen in ieder geval (veel) langszamer dan in 2012. Helaas moest Jogchum na 30km opgeven. Stefan kwam overall als 36e over de finish, een geweldige prestatie!  De anderen bikkelden door voor hun postzegel. De Slachtemarathon is er wel eentje om in te lijsten. Ruim 1800 deelnemers en een schitterend parcours door Friesland. Veel publiek, de dorpen stampvol, goede verzorging en een sfeervolle finish in Raerd. Maar ook twee pittige bruggen, ruim 6km grasland, 2 spoorwegen, bruggetjes. In 2018 is er weer een kans!
Voor de marathonloper was dit in ieder geval vandaag: 'De  warmste marathon van het Noorden!''

Foto's van PeterH, pacers Erik en PeterP staan HIER!
Kort impressie filmpje Slachtemaraton
42.2km netto
Stefan Dagelet, 15e v.d. 353, M40+, 36e overall 3:12:54
Edward Pechler 3:19:19
Jan Schipper 3:37:50
Erik van Dijken, pacer 3u45 3:43:34
Peter Pettinga, pacer 3u45 3:43:41
Rinze Kramer 3:59:41
Petra Bus, 17e v.d. 120, V40+ 4:01:42
Dick Huizing 4:21:37
Peter v.d. Hulst, zie onder 4:25:17
Jogchum voltooit 30km in 2:55:43 DNF
Titus Olthof 4:00:47



Slachte2016 stefan
De snelste LBer: Stefan Dagelet, foto van Marten Lyklema, KLIK voor 't origineel

Link naar de website
De vierde postzegel

Slachte2016-postzegels

Boven een schuur hing 't bord: 'STARTVAKKEN'. Helemaal begrijpen deed ik dat niet. 'Wat heb jij gedaan?' zegt Erik, 'Heb je onder de douche gestaan zo nat ben je' Het zouden de zwaarste 12km gaan worden in mijn marathoncarrièrre..... die vierde postzegel moet ik hebben...

Lees verslagje van PeterH>>>


De 5e Slachtemarathon

Het is nu een week geleden: mijn finish in de 5e editie van de Slachtemarathon. Soms is het beter om een verslagje wat later te maken, om het even te laten bezinken. Deze editie van de Slachtemarathon was er ook een om even te laten bezinken, daar zijn alle deelnemers het wel over eens.
Even terug naar de eerdere edities: behalve die van 2000 heb ik alle drie edities voltooid. In al die deelnames was ik bijzonder tevreden over mijn prestatie. In 2004 liepen we naar de waddenzee en er stond een prak wind. Toen liep ik probleemloos onder de 3u30 en ook toen lukte het ondanks dat ik slechts 4 weken er voor in Mainz de marathon gelopen had. In die tijd keek ik op naar atleten als Siep Brink. Het is een van de weinige keren dat Siep en ik samen in een marathon gestaan hebben. Ik weet nog dat hij na afloop zei: 'ik heb 20km lang je rug gezien, maar kon niet bij je komen'. In 2008 startten we vanaf de waddenzee. De bussen vanaf Sneek hadden problemen om op tijd bij de start te komen. Die start was chaotisch. Ik had in het tweede gedeelte een inzinking. We finishten in het sfeervolle Raerd, genoten van de zon en dronken na afloop bier in Sneek en in de tuin te Zuidwolde. Vier jaar geleden waren de weersverwachtingen niet best. Toch bleef 't tijdens de run grotendeels droog. Het onverharde gedeelte voor Achlum was haast niet te doen, maar gelukkig had ik Ger als gids, die ons beiden mooi langs alle blubber loodste. Het laatste stuk was weer tegenwind.

Slachte2016-1-klein

Net als in 2008 was de start opnieuw bij de waddenzee. De bussen vertrokken nu vanaf Raerd vanaf 04:55. Dat betekent om 02:30 uit bed en 03:15 op pad. Inmiddels vaste marathonloopmaat Titus, Petra en Erik en PeterP reden met me mee. Onderweg kwamen we tot de conclusie dat dit wel eens de auto van 3u45min zou kunnen worden, en achteraf gezien had ik daar direkt voor moeten tekenen. Bij Raerd werden we bij de rotonde vriendelijk welkom geheten door een verkeersregelaar, die keek of we wel voor de run kwamen. Waar anders voor op dit tijdstip? Met man en macht was er gedurende de nacht gewerkt om de weilanden enigszins begaanbaar te krijgen, want Raerd e.o. was getroffen door een wolkbreuk. Petje af voor hun inspanningen. Het kon echter niet voorkomen, dat we reeds voor de bus natte sokken hadden. Met de bussen was 't puik geregeld: nauwelijks wachttijd. We zagen een prachtige zonopkomst in de bus en op de waddendijk. De temperatuur was al ruim 16 graden als we naar de loods toeliepen. Daar troffen we de meeste andere Lbers aan, alleen Jogchum en Rinze heb ik daar niet gezien. Boven een schuur hing 't bord: 'STARTVAKKEN'. Helemaal begrijpen deed ik dat niet. De tassen werden keurig op nummer in kratten gezet. Goed georganiseerd (kan de 4-mijl nog wat van leren). Uiteraard nog even een laatste pitsstop. Ik loop nog wat rond en als we om 6:15 uur dringend verzocht worden naar de start te gaan wordt het me pas duidelijk: de start vindt plaats IN de schuur. De andere LBers ben ik dan al kwijt. Ook pacingballonnen zie ik niet. Die staan in de schuur. Er is geen doorkomen aan. Met mijn Kodakfototoestel maak ik nog wat foto's-boven-t-hoofd, maar ik zie in de schuur geen ballonnen. Dan maar achteraan sluiten. Als het startschot klinkt snelt Erik Negerman als eerste de schuur uit even later gevolgd door de eerste ballonnen van 3u15. Inmiddels begeef ik me langzaam de schuur in. Er is een gaatje naar links, langs een hek. Even voorpiepen. Er zijn geen Lbers meer te vinden en alleen de ballonnen van 5uur zijn er nog. Dan toch maar starten. Vergeet even mijn Garmin in te drukken, omdat ik te druk ben met foto's. De eerste 4 km gaat over een smal weggetje. Er is geen doorkomen aan. Met 'snelle loper(s) links' probeer ik toch wat ruimte te krijgen, anders is het me toch echt te langzaam. Op weg naar de Slachtetil passeer ik de ballonnen van 4u30, 4u15, 4u. De witte ballonnen van 3u45 met PeterP en Erik lopen nu een paar 100m voor me. Na de Slachtetil komt een stuk grasland. Hier passeer ik Jogchum en ga verder met inhalen. Ik hoop bij die witte ballonnen Titus en Petra te treffen om dan als quintet te kunnen finishen in 3u45 (of sneller?).

Slachte2016-2

Het zal bij km 6 geweest zijn als ik aansluit bij de groep. Maar geen Titus en geen Petra. Ik kan het tempo nu even laten vieren en lekker herstellen in de groep. 'Wat heb jij gedaan?' zegt Erik, 'Heb je onder de douche gestaan zo nat ben je'. Het was me zelf nog niet opgevallen, maar mijn shirt plakt inderdaad aardig op mijn rug en mijn pet is ook kledder. Op 10km kom ik door in 50min. Dat is zeker niet te langzaam voor 3u45. Ik blijk al ruim 2 min goed gemaakt te hebben op die afstand. Eigenlijk is dat niet zo heel slim. Ik informeer nog even of ze Titus ook gezien hebben: 'Die loopt vlak voor ons'. Hoe ver ik ook kijk, ik kan hem niet zien en heb ook niet zo veel zin om voor deze groep te gaan lopen. Na even op adem gekomen te zijn, sluit ik me aan bij Peter en Erik. Het is erg leuk om even 'pacer' te spelen, maar de echte pacers zijn natuurlijk die andere twee. De tijd dat ik een groep van 3u45 kon pacen is al lang voorbij. In het dorp Achlum is groot feest: mooi versiert en veel publiek. Kippevel. Ik maakt er foto's en een filmpje. Genieten op en top. Het tweede stuk onverhard komt er nu aan. Gelukkig ligt dat er veel beter bij dan vier jaar geleden. De schoenen blijven zelfs schoon. Het is wel een lang stuk, langer dan ik me kon herinneren. Inmiddels loopt te temperatuur op. Was het bij de start 16 graden, ik schat dat het nu al 25+ is. Samen met de wind in de rug voelt het nog veel warmer aan. De doorkomst op de halve is voor mij 1u50. Is wel iets te snel, maar ook weer niet té. Wat me wel zorgen baart is dat mijn hartslag aan de hoge kant is. Dit komt ongetwijfeld door de temperatuur.

Gewoon lekker in de groep blijven, dan komt het wel goed. Had ik aanvankelijk 't idee om eventueel na 25km te gaan versnellen, dat leek me nu geen verstandig plan. Sterker nog, ik krijg toch wat moeite de groep te volgen. Als Erik nog op me wacht en prachtige foto's maakt bij de brug, moet ik toch een gaatje laten vallen. Jammer maar helaas. Soms krijg ik nog wel een tweede adem, maar daar reken ik vandaag niet al te veel op. Vanuit 't niets komt Jan Schipper me achterop. Hij blijkt helemaal achterin gestart te zijn en Petra ook. Met zijn tempo is niet mis, in tegendeel. 'De 3u45 groep loopt vlak voor me', vertel ik hem. Ik wens hem succes en vergeet een foto te maken. Mijn Kodak heb ik inmiddels opgeborgen, want als het er op aankomt, dan wil ik niet meer afgeleid worden door het maken van foto's. Bij 26km neem ik een goede drankstop. Mijn benen voelen best zwaar en dat is echt geen goed teken. Ik kom wel weer op gang, maar 5min30/km is niet meer haalbaar. 'Gewoon doorlopen, dan kom je er van zelf', praat ik in mij zelf. Die 750km trainen moet toch echt wat gaan opleveren. Op 30km heb ik 2u41. Niet verkeerd, uurtje er bij en 4 uur moet haalbaar zijn. Natuurlijk weet ik al dat het een zware dag gaat worden, en dat die 4 uur een zware dobber gaan worden. Ik zie bij de 30km al een bezemwagen staan, maar die 12km moeten toch te doen zijn.
Het zouden de zwaarste 12km gaan worden in mijn marathoncarrièrre.
Zo maar uitstappen doe ik niet, als ik geen blessure en het niet zwart voor de ogen wordt, ga ik door, die vierde postzegel moet ik hebben. Inmiddels komen Rinze en Petra mij ook al voorbij. Wie komen me eigenlijk niet voorbij? Het voelt alsof ik lood in de schoenen heb. Bij elke drankpost gooi ik water over mijn pet ter verkoeling. Drinken helpt niet meer, dat levert alleen maar ballast op. Af en toe roep ik woorden, die ik hier niet ga herhalen. Gelukkig ziet trainer Ben me niet! Dit is geen hardlopen meer, maar joggen/wandelen. Bij het laatste onverharde stuk krijg ik toch weer even de geest: door de afwisseling kan ik weer een aardige cadans vinden. Maar doordat er zoveel vette klei ligt, worden de schoenen, die toch al zwaar aanvoelden, nog zwaarder. De pacer van 4uur is me inmiddels ook al gepasseerd, en hij kon 't tempo ook niet volhouden. Even later komen de ballonnen 4u15 me voorbij. Ik kijk al lang niet meer op mijn Garmin, want de eindtijd boeit me echt niet meer.

Wel kijk ik af en toe achterom. Ik ben een beetje bang dat ik voor de tweede maal gepasseerd zal worden door een loopster uit Leens. De eerste keer was dat in Diever. Toen had ik mijn dag niet. Gelukkig blijft me dat vandaag bespaard: zij doet niet mee. Rond km 40 komt Dick langszij. Ook hij heeft 't zwaar, maar hij heeft in de voorbereiding ook minder kilometers kunnen trainen. Samen maken we het beste van de laatste kilometers. Hij spoort me aan te blijven lopen, maar dat lukt me echt niet meer. Raerd komt in beeld, maar wat kunnen 2km nog ver zijn. Nu lach ik er om, maar een week terug….? Bocht naar rechts, hekken voor de toeschouwers, die staan er gelukkig niet, zo wil ik ook niet gezien worden. Nog 500m, even stoppen nog, want ik wil hardlopend over de streep. Dat lukt! Gelukkig hoor ik gelijk mijn naam! Mijn loopgroepmaatjes zijn ook allemaal binnen, behalve Jogchum hoor ik.

Slachte2016-3

Een blikje drinken, een bankje, even zitten, lukt niet echt, even liggen in het gras, heerlijk, ogen dicht, mijn maag protesteert, bekend verschijnsel, het is warm, ik heb 't warm, tas ophalen, schaduwplekje zoeken, maag blijft vervelend, en ik ben de chauffeur: hoe moet dat nu, Petra moet nog post bezorgen, Stefan loopt zo maar 3u12: hoe doet ie dat, Edward 3u19, Titus heeft 10min bij de EHBO gezeten voor zijn kuit, Petra net boven de 4uur, Jan loopt onder de 3u40, hoe kan hij dat, de topper, we zijn allemaal toppers, TE HEET, dat was het echt, zo blij dat ik gefinisht ben, zo blij, mijn maag blijft protesteren, en daar is maar één oplossing voor (….), HET HELPT, ben weer de ouwe, droge kleding aan en op weg naar de auto, met VIERDE postzegel, stapvoets rijdend naar de weg i.v.m. strompelende hardlopers haha, ik heb zin om even heerlijk gas te geven, we zijn allemaal uitgelaten in de auto, want we hebben 't gewoon geflikt: de 5e Slachtemarathon, pacers Peter en Erik, 3u45, dat doen ze gewoon, Titus, voor het eerste boven de 4 uur, en Petra, die nog voor twee wijken post moet bezorgen, wat 'n kanjer, en mijzelf: een onvergetelijke (langzame) vierde Slachtemarathon, je kunt nog zo veel trainen, het garandeert niets, en al helemaal niet op de magische 42km, het doet iets met je lichaam, wat je niet echt kunt trainen, en al helemaal niet bij deze temperatuur, ongeveer helft van de 362 mannen 50+ nog achter me (187e), hoe kan het, het was dus ECHT zwaar, en niet zo'n beetje, veel uitvallers, bijna 500 niet over de finish gekomen.

Als Titus en ik in Zuidwolde zitten en al menig biertje gedronken hebben, krijg ik de zoute nootjes nog niet naar binnen: een te droge mond, en dat na al die biertjes? Hoe kan dat? En toch was 't zo!

Als ik het nu niet opschrijf, weet ik dat over 4 jaar niet meer, of over 2 jaar: want dan is er een extra editie. Ik weet nog niet of 2018 opnieuw een Slachtejaar gaat worden. Deze editie heb ik nu nog niet verwerkt. In ieder geval is er in 2016 nog een revanche, daar zijn Dick, Titus en ik het al over eens: de 20e Berenloop, hopelijk voor mijn de 14 hele marathon op Terschelling in een nieuwe leeftijdsklasse.

Groet,
Peter

N.B. Op de donderdag er na een extra lange herstelloop in Harkstede met collega Antje. Ging puik, de benen doen 't nog. Niets geforceerd, niets beschadigd. Goede beslissing geweest rustig te finishen. Ook Jan en Erik zijn er om rustig (?) te herstellen.

 
Twee LBers in Nationale Marathonlijst 2015
Geschreven door Peter   
donderdag 28 januari 2016

Ben en Harry in de lijst ''eeuwige roem'

In de Nationale Marathonranglijst 2015 zoals gepubliceerd in de februari-editie van Runner's World staan twee LBers.
De geweldige prestatie van Ben Stellingwerf komt op de 34e plaats met zijn tijd van 2:35:20 gelopen op Terschelling. Na een afwezigheid van één jaar staat Harry Rutgers weer in de lijst op de 542e plaats met een tijd van 2:58:51 gelopen in Rotterdam. De redactie tipt voor 2016 nog minimaal een andere LBer in de lijst.
In de lijst hieronder is Stefan Dagelet te vinden op plaats 602 (tijd 3:03:46 in Amsterdam) en Erik van Dijken op plaats 773 (tijd 3:07:28 in Rotterdam).
meer info >>>

 
<< Start < Vorige 1 2 Volgende > Einde >>

Pagina 2 van 2

LB-(verjaars)kalender

September 2016
z m d w d v z
28 29 30 31 1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 1
2 3 4 5 6 7 8

Zoeken (vanaf 2008)

© 2000-2016  Loopgroep Bedum, webmaster Peter v.d. Hulst