Janneke voltooit de 'Huizenga Marathon'.
Succes voor 2 LBers op de 10km met PR voor Erik!

Foto: (c)Herman Rinker, met dank, KLIK voor vergroting, HIER staan alle foto's

Sinds nov 2010 had Janneke geen marathon meer gelopen. Met slechts 7 weken voorbereiding wist ze de Huizenga Marathon  - genoemd naar de legendarische Groningse Haardloper Louwe Huizenga (1893-1973), lees HIER meer - te voltooiden, haar 76e (ultra)marathon. Dat ze de tijdwaarneming lang in onzekerheid en kou liet staan of ze net wel of net niet binnen de 5 uur zou finishen, begrootte haar wel. Het werd gelukkig net binnen die 5 uur.
Op de kortere afstand - er werden rondjes van 2.5km gelopen- succes voor Erik, die met een prima tijd zijn oude pr (41:01) met bijna een minuut verpletterde. Waar intervaltrainingen niet goed voor zijn! Tot haar eigen verbazing mocht Sabina ook plaats nemen op het podium. Ook Sander liep een prima rijd op de 5km. Nog even en ook zijn oude pr (28:59) gaat er aan. Sander ga zo door!

Drie super prestaties in Enschede:
Harry 1e plaats M55 met CR, Edward 2e plaats M45, PR en de 6e Nerlander en Peter voltooid zijn 50e (Ultra-)Marathon


Foto: Peter

De weersvoorspellingen waren gunstig: het zou wat bewolkt blijven. Maar doordat de marathon pas om 10:30u start is dat wel een risico. In de tweede ronde werd 't toch warm. En daar kan de webmaster niet goed tegen.
Wie er wel tegen kunnen zijn onze paradepaardjes op de marathonafstand: Edward en Harry. Harry is eenzame klasse, kreeg een VIP-behandeling (volkomen terecht) en snelde voor de 28e keer met een tijd onder de 3 uur naar de eerste plaats M55. Dit is tevens een nieuwe clubrecord!
Edward doet (bijna) niet onder voor Harry. Hij presteerde een 'double-decker': twee marathons in opeenvolgend weekend. Erben Wennemars presteerde dat ook, maar die van Edward is 'special'', want hij liep ook nog eens 2x een PR!. Hij kwam als 14e over de meet en als 6e Nederlander. Dat hij ff kort baalde van die 5 sec is begrijpelijk....
Peter liep zijn 50e (ultra)marathon en daar hoort uiteraard een verslagje bij. Allleen al om te uit te leggen dat die tijd ook hem wat tegenviel....en dat hij na afloop volgens sommigen 'professioneel gedrag' vertoonde; tja wat zou dat geweest zijn?
Elly liep op het heetst van de dag de halve. De nieuwe zooltjes in haar schoenen doen 't goed....
Verslagje van Edward en foto's
Verslagje van Peter
Krantenartikelen staan HIER

Verslagjes van Peter en Edward

Peter:
Uiteraard een verslagje van mijn 'jubileum' marathon. Zo snel schrijven als Edward kan ik niet. Hij schrijft net zo snel als ie loopt, en ik verdenk 'm er van al onderweg met zijn verslagje te beginnen.

Natuurlijk wist ik dat mijn 50e (ultra)marathon er aan kwam. Maar begin januari had ik nog geen idee waar ik het zou gaan proberen. De duurlopen liepen toen voor geen meter. Gelukkig kreeg ik in februari weer de 'flow'. Kwam ook door die heerlijke georganiseerde R2R en Garrelsweer duurlopen. Dat trekt je toch makkelijker de deur uit. Na een (test)loop in Haren en Diever stond ik er goed voor - althans dat dacht ik. De laatste 35km's gingen ook nog goed en vorig weekend was 't plotseling warmer... tja... en daar heb ik altijd wat moeite mee, die omschakeling - toen op warmst v.d. dag 20km gelopen om te wennen.
Inmiddels was ik natuurlijk al lang ingeschreven voor Enschede. De stad waar ik 'roots' heb, mijn eerste marathon liep (1997), mijn marathon PR (2005) en 2x als pacer op de halve. Een nieuw parcours, dus dat leek me wel wat. Natuurlijk ook omdat Harry van plan was er heen te gaan...
Na Diever dacht ik: weggaan op 3u35 moet kunnen, beetje meer of minder, maar dat lijkt me helemaal verantwoord.
Zaterdag's nog lekker bierje op de oude markt, pasta's, goede nachtrust en dan op naar via de parkeergarage naar de start.
Net als in de meeste Nederlandse stedenmarathons is de start om 10:30u. In buitenland meestal 9uur. Waarom zo laat? Tja, zeg 't maar. Altijd een risico, zeker in 't voorjaar. Na 'n minuut stilte voor de slachtoffers van Boston worden we weggeschoten. Al snel heb ik de sokken er goed in. De eerste 23 km gaan allemaal onder de 5min/km. Daar heb je wat aan als je 3u35 je richttijd is. Nee dus... veel te hard! Je voelt je als in 1997 en 2005 en knalt er in als die jonge hond van toen. Beginnersfout? In 2005 liep ik een PR met een dijk van een hielspoor...  Moet kunnen, maar ik let niet op mijn hartslag.... Die loopt toch al gauw op naar de 160 met een enkele keer er boven. 't Zijn deze stoplichten op ROOD die ik gewoon niet in de gaten had en negeer...
Als eerst Edward en daarna Harry me tegemoet komen lopen, laat Edward weten dat 't goed gaat en Harry heeft 'n pijntje aan zijn voet. Ik voel me prima en inmiddels zit ook ik al ruim in de tweede ronde. Bij Roombeek word ik door een middelbare schoolvriend - een van de Heeren 7- op foto's gezet. Had 'm pas later (lees te laat) in de gaten, anders had ik wel een vrolijker gezicht getrokken. Op het fietspad naar Lonneker even kort 'pitsstop' - de pacersgroep van 3u30 haalt me in. Het is inmiddels al warmer geworden, de beloofde wolkjes blijven uit. Om dat te compenseren drink ik gretig water bij de drankposten - die zijn er overigens in overvloed, prima geregeld! Lonneker is altijd bijzonder sfeervol. Daarna richting de Lonnekermolen - 29km; dat klimmetje geeft me de gelegenheid tot een kort 'wandelingetje'. Eigenlijk weet ik dan al dat 't mis is, want op 29km wandel ik nooit!. Zelfs op het afdalinkje dat er op volgt, krijg ik de snelheid niet meer terug.
De 30km passeer ik in 2u32. Op zich een prima tussentijd met uitzicht op de 3u35, maar dan moet je wel blijven lopen. En dat deed ik op dat moment al niet meer. Gelukkig stonden daar niet te veel fotografen en videocamera's want 't zag er volgens mij al niet meer uit. Ik probeerde me te 'focussen' op het vervolg, te denken aan een goede afloop en de terugkeer van een goed ritme en een lekker biertje na afloop, maar 't hielp niets. Op de Gronausestraat kwam de 3u45 pacergroep me voorbij. Aanhaken? NO WAY! Ik leek wel stil te staan.
Geen moment heb ik echter gedacht aan opgeven. Gewoon doorgaan. De eindtijd boeide me al echt niet meer. Lopen, harken, stukje wandelen etc. Op het 37 km punt in Glanerbrug noteerde ik 3u20. Oei, oei, ik laat mijn fans bij de finish wel lang wachten (en Harry en Edward kunnen nog makkelijk naar de kapper).
Nog dik 5km ploeteren. 5km in 40 min....... ? Ik word uitgenodigd om op een tuinstoel plaats te nemen. Doe 't toch niet... Op de weg terug maak ik nog diverse keren 'n pas op de plaats'. Uiteindelijk heb ik toch in de gaten dat die 4uur akelig dichtbij gaan komen. Voor me loopt een duitser te zwalken. Zijn begeleider kan hem nog net overeind houden. Op 400m voor de finish zakt hij toch door zijn knieën richting asfalt. Gelukkig ben ik er toch beter aan toe. Zie Wilma in de laatste 500m staan. Door mijn snelheid lukt de foto niet helemaal, of dacht ze soms dat ze mij gemist had.... De laatste kilometer is met 6:05 de 'snelste' van de laatste 13km... en nog nipt binnen de 4 uur ben ik binnen (3u59:19). Met hardlopen had 't de laatste 13km niet veel meer te maken. Mijn minste tijd sinds Hamburg 2011.... ook toen was 't warm...
Ik ben blij de finish gehaald te hebben!
Na de finish zie ik al snel Harry. Ik heb niet veel praatjes en plof neer in een plantenbak....mijn Garmin staat stil en mijn eigen tijd ook...., geen teleurstelling of zo, maar blij dat ik er ben... daarna naar de naar de parkeergarage voor een warme douche. 't Schiet niet erg op. Mijn maag protesteert heftig; te veel van de dranktafels gesnoept.... Als ik na een hele lange tijd weer boven de grond kom, zijn Edward en Wilma er ook. De TOPPERS! Wat 'n tijden; zij trekken zich niet van de warmte aan en vliegen iedereen voorbij. De marathonparadepaardjes van Loopgroep Bedum. Terwijl Wilma een koel blikje cola gaat halen - cola doet altijd wonderen! - en Harry op zoek gaat naar Elly, trek ik me terug in een 'Boels' - verhuurt alles. Wat zich daar afspeelt hoort niet thuis in dit stukje - sommigen noemen 'profesioneel' - en 't luchtte gelukkig wel op - de praatjes en de kleur komen ook weer terug...
't Blikje cola smaakte daarna extra lekker!
Als Elly ook gefinisht is, begeven we ons opnieuw naar de Oude Markt. Maar niet nadat we natuurlijk eerst een patatje gegeten hebben.

't Was voor mij een hele bijzndere jubileumeditie - waarin ik weer eens DIE beginnersfout maakte door veel te snel te starten en nog erger, niet goed op mijn hartslag te letten. Wat dat betreft kan ik een voorbeeld nemen aan Michel die in Hamburg met een dikke negatieve split een prima PR liep. Een goede marathon bewaar ik dan maar voor de Berenloop.

En verder: de Enschede marathon is een prima georganiseerde marathon, met redelijk veel publiek en uitstekende voorzieningen. Of 't parcours werkelijk zo snel is, daar kan ik nu echter niet over meepraten

HIER is nog een filmpje te vinden met mijn geploeter... de snelle filmpjes van Edward staat HIER en van Harry HIER!

Groet,
Peter

Edward:
Een week na mijn PR in Wenen doe ik nog een poging. Ditmaal dichter bij huis. Gisteravond ergens op een bovenkamer van een boerderij geslapen. Nog steeds heb ik de griep tegen kunnen houden. Afgelopen week slechts één keer gerend. Vrijdag na een werkdag in Amsterdam ben ik weer naar Kennemerland gereden om daar rond te zwerven. Dit keer regelmatig van de paden afgeweken. Een paar keer kwam ik dan ook achter een afrastering terecht waar ik vervolgens een doorgang moest zoeken. Soms eroverheen, soms eronderdoor. Een kudde paarden waar ik tussen terecht kwam stoorden zich niet aan een hardloper met een felgeel jasje. Nog wat mooie afdalingen geoefend en natuurlijk een stukje strand meegenomen.

Nu sta ik aan de start van de Enschede marathon en heb met Harry afgesproken om op schema 2:50 weg te gaan. Ik zie dat ik niet de enige ben die twee marathons in een week gaat lopen. Ook Erben Wennemars, die vorige week Rotterdam liep, staat weer aan de start. Na een moment van stilte voor de slachtoffers bij de Boston marathon gaan we van start. De acht Afrikanen gaan me te snel en ik probeer ontspannen net onder de vier minuten per kilometer te lopen.  De martelgang van Wenen is zo te voelen al uit mijn benen en ik krijg er zin in.  Na enkele kilometers roept Harry dat ik maar moet gaan. Hij gaat een iets rustiger tempo lopen. Ik verwonder me over een loper met een gewone broek aan. Misschien is hij zijn hardloopbroek vergeten? Hij loopt in ieder geval de eerste kilometers net voor mij.  Ook Erben is snel gestart maar ik hou hem in de gaten. Met schaatsen zal ik hem nooit verslaan, maar met hardlopen maak ik een kans. Vorige week liep ik in Wenen ook sneller dan hij in Rotterdam liep. Vandaag ben ik van plan dat weer te doen.

Het verbaast me dat er veel en enthousiast publiek is. De marathon leeft in Enschede. In het begin vormt zich een groepje achter me. Één persoon moppert op alles en iedereen. Als ik bij het groepje weg loop op weg naar Erben, volgt de mopperaar.  Als ik Erben nader hoor ik dat hij vaak herkend en aangemoedigd wordt. Bij de acht kilometer haal ik hem in. Ik hoor aan het publiek hoever hij achter me zit. Soms komt hij weer akelig dichtbij. Het motiveert mij om hem voor te blijven. Verder loop je dit soort marathons toch redelijk eenzaam. Geen grote groepen voorin. De aanmoedigingen maken veel goed. De mopperaar komt me gezelschap houden en na een stukje naar de molen geklommen te hebben, volgt een mooie afdaling. Als bij een verzorgingspost mijn medeloper zijn drinken niet kan vinden moppert hij er weer op los. Op de lange rechte weg met keerpunt komt iemand hem alsnog zijn flesje brengen. Hij krijgt vleugels en gaat er vandoor. Net als vorige week komen de Afrikanen me weer tegemoet lopen. Ze worden gehaasd door de Nederlander Choukoud.  Het keerpunt gaat via een lus door wat straten waar een speaker in een hoogwerker het publiek op de hoogte houdt van de lopers. Als ik langskom blijkt zijn topografische kennis niet top te zijn. Hij denkt dat Bedum in Friesland ligt. Als ik even later de aankondiging van Erbens doorkomst hoor weet ik dat hij niet ver achter me loopt. Als ik weer op de brede weg loop, maar dit keer de andere kant op richting finish, zie ik Peter aan de andere kant. Hij moedigt me aan en vraagt of het nog gaat. Het loopt nog soepel en op mijn vraag of Peter nog lekker loopt komt ook een bevestigend antwoord.

Bij het ingaan van de tweede ronde loop ik nog steeds op een 2:50 schema en al snel loop ik naast de eerste vrouw. Even voel ik me een toploper als er een motor naast me rijdt en me filmt. Ik maak nog een praatje met haar haas en ga er dan vandoor. Bij het punt, waar ik Erben de vorige ronde naderde, hoor ik vanuit het publiek: "Die liep achter Wennemars". Het 27 kilometerpunt waar het vorige week opeens over was, passeer ik nu een stuk frisser. Ik heb soms heel even het gevoel dat ik inzak maar kan het  redelijk opvangen. Wel lopen de kilometertijden ietsjes op. Onder de vier minuten lukt niet meer. Ik zie het gemiddelde tempo langzaam van 3:58 naar 4:00 minuten gaan. Ik hoor nog iemand in het publiek zeggen als ze mij zien: "dan is Wennemars al geweest".  "Ik dacht het niet", roep ik terug. De laatste kilometers over de lange busbaan richting finish word ik bijgehaald door een loper. Hij zou in mijn categorie kunnen vallen. Ik sluit aan en hoor aan zijn ademhaling dat zijn inhaalactie  hem veel kracht heeft gekost. Dan zie ik nog 2 lopers in de verte. Eentje herken ik als de mopperaar. Die ga ik nog inhalen!  Langzaam loop ik bij mijn medeloper weg en nader de twee lopers. Ze zitten er doorheen. Nog even loop ik met de mopperaar op en deel nog een flesje water met hem. Dan met nog een kleine drie kilometer te gaan zet ik voor de laatste keer aan. Onder de 2:50 zal erg krap worden. Er staat veel publiek en ik ga ervoor. Ik hoor de aanmoedigingen en ren zo hard als ik kan. Als de finishklok in zicht is en 2:49:20 aangeeft tikken die seconden snel weg. Vooral na de 2:49:50 gaat het wel erg snel. Dan zie ik de 2:50 verschijnen en ik moet nog een paar meter. Ook netto red ik het net niet. Zes seconden te langzaam.

Ik baal en vloek maar ben eigenlijk best blij met alweer een PR. Een paar minuten later komt Erben binnen. Hem voor blijven is in ieder geval gelukt en even later komt Harry, fris als altijd, over de finish en de speaker weet te vermelden dat we een winnaar hebben in de 55+ categorie. Na even wat te hebben nagepraat en te hebben geïnformeerd naar onze prijzen: €150 voor Harry en €125 voor mij, gaat Harry de douche opzoeken en ik naar de auto om me om te kleden en wat bij te eten. Als ik Harry weer gevonden heb is ook Peter gefinisht. Terwijl Harry, Peters vrouw en ik wachten tot ook Peter gedoucht is krijgen we het wel erg warm in de zon en gaan op zoek naar bier. Als Peter eindelijk gedoucht is heeft hij niet veel praatjes. Pas nadat zijn zonet naar binnen gewerkte flesje sportdrank, er via dezelfde weg weer uit is gekomen, komt hij weer tot leven. We wachten op de binnenkomst van Elly die de halve loopt en drie uur en een kwartier later gestart is. Het is heerlijk warm, zittend op de grond, in de zon. Voor de lopers misschien iets minder lekker, maar Elly loopt een goede halve en komt tevreden de finish over. Daarna zoeken we een terrasje op in het gezellige Enschede, maar niet zonder eerst een patatje te hebben gegeten. Ook Peter is er weer helemaal bij en een patatje gaat er ook bij hem makkelijk in.

Wat is rennen toch een mooie sport. Na deze stadsmarathons ga ik weer trailen in het land, in Duitsland en in Lake District om te trainen voor die mooie bergrace in Zwitserland, waarmee ik me hoop te kwalificeren voor de trailrun die nog op mijn bucket list staat: The Western States 100-miles Endurance Run.

Edward.

Twee PR's in Hamburg!


Foto: Jilke Snijder
Zowel Michel als Tom liepen in 2012 hun debuutmarathon. Dat smaakte naar meer. Voor hun tweede viel hun oog al snel op een marathon in Duitsland. Ook vriend Ruud ging mee.
Er werd bijzonder goed gepresteerd. Beiden liepen hun debuuttijd aan flarden. Klasse heren. Gefeliciteerd!
Opmerkelijk:  Michel liep een DIJK van een negatieve split (9min37sec).
Krantenartikelen staan HIER
Verslagje van Michel, foto's en Garmin route van Michel

Na vele maanden trainen door kou en sneeuw met het programma van Henk Meijer was het zover: de marathon van Hamburg.
Donderdags al vertrokken met Ruud om vrijdags nog een city tour te doen.
Zaterdags kwamen Tom en Jilke en hebben we nog even langs de boulevard gelopen.
Zondags was de grote dag. Mooi weer en de temperatuur van 5 graden bij de start was goed.
Het liep voorzichtig op na de middag tot 15 graden. Om 8.45 in ons startvak daarna een minuut stilte voor de slachtoffers in Boston.
voor deze loop kregen we ook een armband met de tekst: Run for Boston. Om 9.00 vertrokken de wedstrijdlopers en om 9.10 waren wij aan de beurt.
Mijn vrouw heeft mijn nog op tv gezien. Samen met Tom liept ik de eerste 25 km.
In het begin wat koud maar na km of 5 werd ik lekker warm. De eerste 10 gingen wel lekker met doorkomst van 58:57.
Het schema wat ik zou aan houden zou zijn rond de 2 uur en 5 min op de halve. Langs de haven van Hamburg en de parken gingen wij richting de halve marathon.
Daar kwamen door op 2:03:47. Vele toeschouwers langs het parcours. Het was gewoon een spektakel. Ook allerlei bandjes die optraden.
Ik voelde me steeds beter worden en dacht ik zet tandje bij. Op de op de 25 km kwam ik door op 2 uur en 26 min 31 sec.
En het zonnetje scheen lekker. Na 25 km nemen Tom en ik afscheid van elkaar. Ik ga wat proberen om meer tijd eraf te halen.
op de 30 kom ik door op 2 uur 54 min 35 sec. Het loopt mooi in Hamburg het is echt een city tocht met hier en daar vals plat.
Op 35 km kom ik door op 3uur en 20 min 52 sec. Er is ook een estaffeteloop en dat komt mij goed uit.
Want bij de 35 km kom ik een vrouw tegen die daar ook mee loopt. Zij loopt rond de 5 min per km en ik probeer haar te volgen.
Ik zie ook dat als ik haar blijft volgen ik onder de 4 uur kan komen. Ze zie ook dat ik haar probeert te volgen en sleep mij er ook doorheen.
Op de 40 km ziet het er prachtig uit. De tijd is daar 3 uur en 46 min 44 sec. Nog 2.2 km en dan is het voorbij.
Ik wil de pijn voelen in mijn kuiten en dat gebeurt ook. Bij km 41 krijg ik kleine krampjes en pijntjes beginnen hun werk te doen.
De vrouw die met mij mee liep gaat met al haar vriendinnen over de streep. Ik blijft er een klein stukje achter om hun mooie finish foto te geven.
Ik kom zelf ook alleen over de finish dus zal ook mooie foto worden.
Na 42.2 km ik hebt 500 meter meer gelopen kom ik binnen in 03:57:57. Ik ben super blij met meer dan 15 min mijn pr verbetert.
Er waren mensen bij de loopgroep - o.a. Bart, HenkM en Peter - die zeiden: "Michel je kunt onder de 4 uur lopen op deze marathon".
Ik dacht bij mijn eigen dat zal wel even duren maar ze hebben wel gelijk gehad.
Ook Tom zette een supertijd neer. Met bijna 9 min verbrak hij zijn pr 4 uur 17 min en 51 sec. Gefeliciteerd!
En Ruud liep 3 uur en 26 min.
Een mooie ervaring mijn eerste buitenlandse marathon maar ook een hele mooie.
De mensen hadden het prima voor elkaar en je kwam niks tekort.
En 's avonds hebben we nog heerlijk gegeten en biertje gedronken.
Ik wil bij deze iedereen bedanken die mij geholpen hebt na deze mooie prestatie. Ik weet wel je moet het zelf doen maar als er iemand in je gelooft is het nog mooier.
Het was trouwens heel leuk dat Tom's broer Jilke ons kwam aanmoedigen. Wat een leuke vent: Jilke bedankt voor alles.
 
Michel

splits michel mooiman
Split time diff min/km km/h
5 km 00:29:28 -  29:28- 05:54 10.18
10 km 00:58:57- 29:29- 05:54 10.18
15 km 01:27:55- 28:58- 05:48 10.36
20 km 01:57:31- 29:36- 05:56 10.13
Halb 02:03:47- 06:16- 05:43 10.52
25 km 02:26:31- 22:44- 05:50 10.30
30 km 02:54:35- 28:04- 05:37 10.68
35 km 03:20:52- 26:17- 05:16 11.42
40 km 03:46:44- 25:52- 05:11 11.60
Netto 03:57:57- 11:13- 05:07 11.76

Drie PR's in Siddeburen!


Foto: Toli Schanssema, met dank! HIER staan meer foto's met LBers.

Dit jaar zeker zeven LBers in Siddeburen. Maar er werd wel uitstekend gepresteerd in Siddeburen. Drie PR's en wat voor PR's. Klasse heren!
Krantenartikelen staan HIER
Verslagje van Piet en de nieuwe stand LB-clubklassement

Afgelopen zaterdag was het helaas minder warm, maar des te beter loopweer. 
In het startvak een paar bekenden (o.a. Rieka, Geert, Henk en Dick) gezien, waarna Harma de Boer het startschot lost. De eerste kilometer nog even naast Dick Huizing gelopen, maar die gaat mij te snel, dus laat ik mij wat terugzakken om in een groepje de straffe wind te trotseren. In het bos hebben we minder last van de wind en terug bij het water langs hebben we de wind mee en kan ik tempo maken.
Ongeveer 8 km lang loop ik samen met iemand, zodat het hoge tempo (voor mij dan, op Harry en Edward staat geen maat ) wat makkelijker vol te houden is. Bij het gasstation nog een stukje tegen de wind in en daar krijg ik Dick weer in het vizier. Hij lijkt langzamerhand dichterbij te komen.
Rustig aan, niet forceren, en bij het bos met nog maar 1 km te gaan, loop ik weer naast hem. YES! Nog een klein stukje en dan na de finish even over een hek hangen, een mooi blauw t-shirt halen en op een dribbeltje weer naar de auto.

Piet

Verradelijke wedstrijd met PR voor Erik!

De 33e editie van de Marathon Rotterdam was een verradelijke editie. De temperatuur bij de start was goed en er stond een windje uit het zuiden. De straten waren nog nat en toen het zonnetje doorkwam kregen alle lopers het erg zwaar.
Ook Erik had last van de hitte. Zijn doorkomsttijd op de halve was scherp en gewaagd (1:36:18), maar prima voor een tijd van 3u15. Echter de man met de hamer sloeg hard toe en met een tweede helft van 1:53:06 liep hij toch een prima PR onder de 3u30! Dit is 2min44 sneller dan zijn debuut in 2012 (Enschede).
Klasse Erik, je hebt echt goed doorgezet!
Verslagje van Erik en krantenartikelen staan HIER

De tweede marathon in mijn carriere, de eerste bij loopgroep bedum.Had me al op tijd opgegeven, met de hoop dat er meerdere zouden volgen,helaas dit bleef uit, ook nog een loopmaat Peter H gevraagd waarmee ik vorig jaar de marathon van Enschede heb gelopen, alleen bleek hij iets te geblesseerd te zijn, dus dan maar alleen op de Coolsingel met Monique als support.
De voorbereiding was alles behalve vlekkeloos, al voor de halve van Haren had ik wat knieklachten, toch die loop tot een prima eindresultaat gebracht 1u28 en een beetje, 'n prima haas die Edward.
Het tweede pijntje kwam wat later tijdens de dinsdagtraining toen ik met Peter M probeerde binnenfietsbanden wat uit te rekken, helaas gingen de verkeerde banden namelijk mijn hamstrings, die tijdens de 2*12min interval behoorlijk pijn te doen, waarna ik uit de training ben gestapt. Ook op aanraden van Eppe (hoofdleverancier binnenbanden) die benadrukte dat Rotterdam mijn Doel moest zijn en dat wel zou moeten halen(wijze les).
Na nog een buikgriep, kan er ook nog wel bij was ik er wel klaar voor .
Prima laatste training en alle lange duurlopen RtR+ Garrelsweer gedaan.
De weersvoorspelling leek ook niet echt in mijn voordeel, na alleen nog met handschoenen + muts hebben gelopen.
Voor de organisatie des te beter natuurlijk.
Zaterdag met Monique al even over de expo gewandeld en de startnummers bemachtigd, mijn nieuwe NB loopbroekje laten bedrukken om vervolgens de stad te bezichtigen en wat te gaan eten.
Pasta§ natuurlijk+ de helft van Monique pizza en een mierzoet gebakje hmm.
Lekker snel reizen met de metro naar het hotel, om alles voor te bereiden voor de volgende dag en dan op tijd slapen gaan dacht ik, geen last van het verkeer (Terbrechtseplein), maar wel van een kussen die bestond uit een grote zak met veren, 'n drama, toch nog een paar uurtjes geslapen.
De wedstrijddag zag er eerst wat regenachtig uit wat al snel omsloeg toen ik het 15km punt passeerde, waar ik nog prima op schema 3u15 lag.
Ook tot de 25km ging het nog wel, al vernam ik dat het zwaar zou gaan worden! Op dit punt kreeg ik van mijn liefje banaan en drinken aangereikt. Vanaf hier kon ik het treintje niet meer bijbenen. Ik stond er nu alleen voor met nog 15 km te gaan, de temperatuur oplopend ging het tempo omlaag.
Na twee tot drie keer kramp hebben gehad moest ik nog 7km afleggen, maar met zo veel mensen aan beide kanten moest dit lukken, ondertussen in het treintje van 3.30 gestapt tot eindelijk de finish 3.29.24, een kleine pr om te verbeteren!

Erik

Verslagjes van Vanessa en Edward


Vanessa

Wachten, wachten, wachten in Vienna City

In januari heb ik me heel voorzichtig ingeschreven voor de halve marathon van Wenen. Al snel had ik daar spijt van omdat de trainingen best lekker gingen, maar omzetten naar de hele was helaas niet mogelijk. Dan maar starten op de halve. En gelukkig maar...
Ik ben de hele week al verkouden en de trainingen gingen totaal niet. Op het loslooprondje van gisteren gaf ik er al na 3,5 km de brui aan en keerde om naar het appartement, terwijl Edward als een ervaren berggeit nog even een berg ging aanvallen. Ik heb er niet veel zin in, maar ik heb stille hoop dat mijn nieuwe, veelbelovende Adidas boosts, aangeschaft op de beurs en nog niet in de winkel verkrijgbaar, me naar de finish stuiteren.
Het is prachtig weer. Voor het eerst dit jaar trek ik mijn hempje aan. We gaan met de metro naar de start. In het informatieboekje staat dat we bij station Alte Donau eruit moeten. Edward heeft echter in het appje gelezen dat we een station eerder moeten uitstappen. De organisatie heeft zich vast bedacht, terwijl de boekjes al gedrukt waren.
Bij de eerstgenoemde halte lijken er niet veel mensen uit te willen stappen, maar als de dame die omroept blijft aandringen dat de marathonners er hier echt uit moeten, begeven de meesten zich schoorvoetend, elkaar vragend aankijkend, naar de deuren. Wij volgen.
Er wordt klassieke muziek gedraaid. Dat is een welkome verrassing.
We gaan op zoek naar de kledingwagens. Dit gaat nog vlot, maar als we elk onze weg naar de startvakken vervolgen, begint het in de rij staan en wachten....
Eerst op zoek naar een toilet.  Onderweg probeer ik uit te zoeken waar mijn startvak is, maar ik kan geen borden ontdekken. Wel staan er gekleurde bogen, maar als ik die vergelijk met de stippen op de startnummers van lopers die al in een vak staan, blijkt die logica ook niet te kloppen. Dan maar naar de stippen van de andere lopers kijken en zo heb ik mijn startvak toch nog snel gevonden. De wc's echter nog niet. Die blijken bij een van de eerste startvakken te staan en de rij ervoor is enorm. Ik loop zogenaamd onnozel langs de rij en sluit ergens halverwege aan. Maar er zit geen beweging in en het duurt me te lang. Ik besluit om terug te gaan. Ik vind wel dat er weinig toiletten zijn voor zoveel lopers. Onderweg duik ik een hotel in. Ook hier is de rij voor het toilet lang, dus geef ik het snel weer op. Zó nodig hoef ik nou ook weer niet. Dan maar hopen dat het tijdens het lopen verdwijnt.
Ik ga mijn startvak in. De kleur is groen. Bij de inschrijving had ik kennelijk niet al te veel vertrouwen in mezelf. Ik sta in de groep met een verwachte eindtijd van tussen de 02.00 uur en 02.15 uur. Nu is het wachten op het startschot. Ik heb mijn schoenen lekker strak aangetrokken. Misschien te strak? De zijkant van mijn linkervoet is nu al gevoelig. Opnieuw strikken? Nee laat maar, gaat wel over. Wat me verbaast, is dat er supporters in het startvak staan. Alsof het nog niet druk genoeg is met duizenden lopers.
Het startschot klinkt en iedereen applaudisseert. Nog even wachten. Ik heb geen klassieke muziek meer gehoord. Wel clichés, zoals "the Final Countdown".  
Om 09.15 uur komt de groep eindelijk in beweging. Wat gaat het langzaam! Ik ben niet van plan hard te lopen, maar de eerste km gaat in 6.16. We lopen over de Reichsbrücke, waar we gisteren nog overheen gefietst zijn, met mooi uitzicht over de Donau. Dat maakt een hoop goed. Na ongeveer 2 km kom ik een hele oude man tegen die heel langzaam loopt. Waarom haal ik die nu pas in? Krijgt hij een voorkeursbehandeling omdat hij zo oud is en daarom eerder mag starten? En zo zijn er nog een paar gevallen waarvan ik denk: hier klopt iets niet.
De redelijk brede weg is niet breed genoeg voor zoveel lopers en omdat het slalommen blijft, zoek ik het pad naast de weg op, zoals nog wat anderen met mij. Hier lopen we tussen de bomen, beschut tegen de zon, op een zachte ondergrond. Deze km's gaan best aardig en ik haal lekker wat lopers in. Als we in de buurt van de 5 km komen, lijkt het me handig om de weg weer op te zoeken, want daar ligt vast een mat. Wat ik echter niet had voorzien, is de verzorgingspost. Ik hoef niks te drinken en loop in het midden van de weg, maar ik moet op de rem en sta bijna stil. Mensen dringen om een bekertje water te pakken te krijgen. Ik probeer me door het gedrang, de plastic bekertjes en plassen water te wurmen.
Om de km zie ik een toilet. Zal ik? Maar telkens als ik ernaast iemand zie wachten, bedenk ik me. Ik neem de volgende wel.
Op de beurs vertelde de jongen van de Adidas stand dat veel mensen de Wenen marathon altijd zo leuk vinden omdat hij echt door de stad gaat, in tegenstelling tot bijvoorbeeld de New York city marathon (!?), maar de eerste km's zie ik niet veel van de stad. Het publiek vind ik ook tegenvallen, terwijl we later in de tv-uitzending toch redelijk wat publiek hebben gezien bij de start van de toplopers. Na nog een paar km komen we eindelijk in de stad. Ik probeer alles in me op te nemen, maar zie niet veel bijzonders. Er is inmiddels wel wat meer publiek.
Maar het lukt me nog steeds niet echt om te genieten van het lopen, merk ik. Ik erger me overal aan. Er loopt een fotograaf op het parcours die gebaart dat een andere loper en ik even aan de kant moeten, omdat hij zonodig twee achter ons lopende, als bierblikjes verklede lopers op de foto moet zetten...
Op een gegeven moment moeten we  pionnen ontwijken die in het midden van de weg staan. Er zal vast een goede reden voor zijn (bijvoorbeeld de lus die de marathonners straks nog moeten maken) maar op dat moment vind ik het maar irritant. Even later rijdt er een vrachtwagen midden op het parcours tussen de lopers om diezelfde pionnen uit te zetten. Dat had best even wat eerder gekund, volgens mij.
Ik begin een beetje trek te krijgen en verheug me op het 10 km punt. Aan het geluid van platgestampt wordende plastic bekertjes, is te horen dat de verzorgingspost niet lang meer op zich laat wachten. Helaas is er niks te eten. Drinken sla ik wederom over.
Het 10 km punt red ik binnen het uur, dus ben ik best optimistisch. Bij de 11 km krijg ik een klap van de hamer en besluit ik voor het eerst om het wat rustiger aan te doen. Onverwachts gaat deze km nog in 5.47, waarschijnlijk omdat het parcours iets naar beneden loopt.
Bij de 12 km besluit ik voor de tweede keer om het rustiger aan te doen, wat beter lukt. Vanaf nu kruipen de km's voorbij. De binnenkant van mijn linkervoet is gevoelig. Ik krijg toch geen blaar door mijn coole, maar waarschijnlijk nog niet uitontwikkelde schoenen? Niet teveel aan denken.
Bij de 14 km kan ik niks meer besluiten, want ik ben leeg. Het tempo interesseert me totaal niet meer. Ik kan niet wachten tot het 15 km punt. Hier moet ik echt even wat drinken en als het kan wat eten. Het duurt maar en duurt maar. De verzorgingspost staat bij pas 15,5 km. De waterpost sla ik over, ik ga voor de sportdrank. Ik neem even rustig de tijd. Keus heb ik trouwens ook niet. Er staan geen bekertjes klaar op de tafels, maar een vrouw met een emmer vol sportdrank. De lopers zijn ongeduldig. Ze kunnen niet wachten tot ze een bekertje aangereikt krijgen en dopen hun eigen, ergens anders gescoorde, bekertje erin. Het heeft geen zin om me te ergeren. Ik wacht rustig af tot ik in de gelegenheid ben om wat te bemachtigen. Op de tafel ernaast liggen bananen! Ik neem twee grote stukken en eet ze al wandelend op. De 16e km gaat in meer dan 8 minuten. Nog maar 5 km zeg ik tegen mezelf, maar het voelt als overleven. Ik geef me eraan over. Ik kan me niet voorstellen dat ik een maand geleden nog een pr op deze afstand heb gelopen, maar ik probeer het positief in te zien. Straks heb ik in ieder geval weer een halve marathon in de benen op weg naar Zwitserland.
Bij de 19 km komt een man naast me lopen, ik denk een Italiaan, en steekt 2 vingers omhoog. Hij zegt iets wat volgens mij 2 in het Italiaans is. Wat hij daar precies mee bedoelt, weet ik niet, maar ik antwoord in het Engels dat we op 1.55 zitten en hij gaat er als een speer vandoor. Misschien hoopte hij onder de 2 uur te eindigen maar met nog 2 km te gaan, gaat dat zeker niet meer lukken.
Vanaf km 20 gaat het onverwachts naar beneden. Wat een heerlijk gevoel! Deze km gaat gelijk een stuk sneller. Met nog 300 meter te gaan, hoor ik een auto toeteren. Op de rijbaan naast ons komt de eerste vrouw op de marathon eraan. Nog even de bocht om en we zijn er. Dit is het mooiste stuk van het hele parcours. Een felgele mat leidt ons naar de finish en aan beide kanten staan tribunes met juichende mensen. De eerste vrouw finisht vlak voor me in 2.24. Ik heb over de helft 2 uur en 10 minuten gedaan. Stond ik achteraf bekeken toch in het juiste startvak.
Na de finish is het natuurlijk nog even in de rij staan voor de medaille, wachten op een fles koolzuurhoudend water en een tasje gevuld met fruit, flesjes drinken en reclame.

Vanessa

Edward:

Doodgaan in Vienna

9:00 is de start. Normaal lig ik zondags nog lekker te slapen maar vandaag gaat de wekker al om
6:00 uur. Eerst eten. Uiteraard fruit. Gelukkig is fruit in Wenen niet duur en hebben we afgelopen dagen genoeg verzameld voor een lekker marathonontbijt. Om half acht gaan we op weg. Het metrostation is vlakbij. De metro's zijn volgeladen met lopers.  Na 1 keer overstappen stappen we uit bij de start. We worden ontvangen met klassieke muziek. Heerlijk rustgevend zo voor de start. Het zonnetje schijnt en het belooft een warme dag te worden. We leveren onze kleding in en gaan onze eigen weg. Vanessa start aan de andere kant van de weg ergens in het midden. Ik mag vooraan starten. Er wordt omgeroepen dat je echt in je eigen startvak moet starten. Maar  de kleuren van de startvakken kan ik niet vinden. Ik zie wel een rode boog vooraan en loop daar maar naartoe. Maar daar staan alleen motoren en auto's met marathonklokken erop. Ik heb nog een half uurtje en ga inlopen op de brug waar we na de start overheen moeten. Hier lopen ook de Afrikanen zich warm. Die sloven zich niet uit en rennen met een sukkelgangetje over de brug. Nu kan ik ze nog makkelijk bijhouden. Als de  auto's en motoren vijf minuten voor de start nog steeds onder de rode boog staan begin ik me toch zorgen te maken en ren ik maar een stukje terug.  Onder de oranje boog staan heel veel lopers heel dicht op elkaar. Allemaal lopers met een rode stip op het startnummer. Erg vaag maar ik klim over de afscheiding en wurm me er tussen. Ik sta muurvast. Krijg een Berlijngevoel. Maakt niet uit. Nog een paar minuten en dan kunnen we weg.

Ik wil proberen om onder de 2:50 te lopen maar als een tempo sneller dan 4:00 per kilometer lekker voelt ga ik proberen Harry's record te breken (2:46:11). De eerste kilometer is een ramp.  Wat een drukte. Ik blijf me verbazen over veel te warm aangeklede ietwat te dikke lopers met genoeg proviand voor een driedaagse reis door de woestijn,  die ik inhaal. Wat doen die in dit vak? De eerste kilometer over de brug doet denken aan de start van de New York marathon. Ik probeer me niet te ergeren aan de drukte en kijk wat om me heen.

Het lukt al slalommend toch de eerste kilometer in 4:00 minuten te lopen. Daarna wat ruimte en gaan de kilometers makkelijk tussen de 3:42 en 3:52. Ik ga ervoor. Misschien heb ik mijn dag. Wenen is een mooie stad als je van grote overdreven gebouwen houdt maar ik heb het na een paar van die gebouwen wel gezien. Veel van hetzelfde. Op sommige plekken staat gelukkig veel en enthousiast publiek. Ik merk dat ik niet veel van Wenen meekrijg. Mijn (alweer) nieuwe Adidas adizero adios boost lopen lekker. Op een pre-sale op de expo heb ik me laten verleiden. Het zijn mijn vertrouwde marathonschoenen maar dan met de nieuwe boost demping. Nog niet te koop in de winkel. Als de halve marathonlopers bij de 21 km rechts afgaan om te finishen, moeten wij rechtdoor voor een andere lus van 21 km. Opeens is het rustig en loop ik samen met een andere loper. 1:21:28 klok ik op de halve en ik droom van een tijd dik onder de 2:45. Alles voelt nog soepel en ik zet nog even aan. Tempo rond de 3:45 gaat makkelijk. Er zijn in deze ronde twee keerpunten. En veel muziek. Geen live muziek maar via boxen. Ik had klassiek verwacht maar helaas het is opzwepende muziek zoals bij zoveel marathons.

Dan plotseling op  kilometer 27 voelt het niet meer gemakkelijk. Ik dacht dat de man met de hamer pas na de dertig toeslaat. Maar hij is vroeg, waarschijnlijk omdat hij nog naar Rotterdam moet om Erik een klap te verkopen.  Ik voel me raar. Opeens realiseer ik me dat het best wel warm is. Normaal gesproken zou ik het heerlijk loopweer vinden. Graadje of 20. Nu vind ik het maar warm. Ik weet dat ik technisch helemaal niet meer goed loop. Ik kijk omhoog ipv voor me. Mijn schouders komen omhoog. Ik loop steeds rechter op. Wat ik in mijn hoofd heb kan ik niet meer uitvoeren. Met hangen en wurgen hou ik de kilometertijden nog net onder de 4:00 minuten, maar het gevoel is weg. Rennen is opeens niet leuk meer. Dan loop ik plotseling naast de Kenianen!  Zijn ze ook ingestort? O nee ze lopen de andere kant op. Ze hoeven nog maar een paar kilometer. Op de 30 kilometer klok ik nog wel een dikke PR van 1:57 en nog wat seconden. Maar richting de 35 km komen de kilometertijden boven de 4:00 minuten.

Bij de verzorgingspost op  kilometer 35  doe ik iets wat ik al lang niet meer gedaan heb. Ik wandel en alsof dat niet genoeg is neem ik een heerlijke plaspauze. Het zonnetje schijnt behoorlijk. Ik voel me niet meer in staat te rennen, zet me zo goed als het kan weer in beweging en klok een kilometertijd van 6:03. Daarna voelt het alsof ik niet meer vooruit kom. Met nog 2 korte wandelpauzes lukt het me met moeite om niet boven de 5:00 minuten per kilometer uit te komen. Soms klok ik zelfs nog een rondje onder de 4:30. Elk heuveltje voelt als een berg. Wat voel ik me beroerd en wankel. Wat wil ik graag in de zon gaan liggen. Had ik gisteren niet zo enthousiast de berg op moeten rennen? Had ik toch meer moeten drinken bij de verzorgingsposten met dit warme weer? Of heeft de griep me eindelijk te pakken? Vanessa is al een week snotverkouden. En ik stel het ziek worden al weken uit. Ik bedenk allerlei smoesjes maar het is waarschijnlijker dat ik mezelf behoorlijk heb overschat met een tijd van onder de 2:45. Maar als je nooit een risico neemt in een wedstrijd  zal je het nooit weten. Afzien in een wedstrijd is iets dat me de laatste tijd niet meer is overkomen. Maar ook dat zal ik dit jaar met de ultra's in het vooruitzicht moeten trainen. Ik heb gegokt en helaas verloren. Rekenen gaat bijna niet meer maar een PR moet toch nog wel lukken? Als ik maar onder de 5:00 minuten per kilometer blijf bereken ik en zo motiveer ik mezelf om de laatste zware kilometers door te rennen. Al ziet het er niet meer uit, ik moet blijven rennen. Enthousiast word ik aangemoedigd door de vele toeschouwers. Als ik eindelijk bij de 42 kilometer rechtsaf sla om te finishen op de "Heldenplatz" word ik verblind door het gele kleed op de grond. Opeens tribunes, juichende mensen. Ik voel niets meer en weet nu al dat ik de finishfoto's niet wil zien. Ik zie geen championchipmat. Maar ik ben toch echt gefinisht aan de piep te horen. Naast me stort een loper in en ik wankel en zoek steun bij een tafel. Wat kan rennen soms niet leuk zijn, maar wel een dikke PR! Een dame feliciteert mij en hangt een prachtige medaille om mijn nek. Ik wankel verder op zoek naar fruit.

Vanessa zit tegen een boom bij mijn kledingwagen. Haar halve was niks. Door haar verkoudheid wil het lopen ff niet. We laten de mandarijntjes voor wat ze zijn en gaan op zoek naar patat maar vinden heerlijke Rosemarien Kartoffeln. Volgende week dan maar onder de 2:50 lopen samen met Harry.

Edward

Vier jaar later. Nooit meer had ik mezelf beloofd. De enige keer dat ik ooit weer op tweede paasdag op Texel zal zijn is om, op de fiets, Vanessa te begeleiden. Maar twee jaar geleden ging Vanessa niet en ook dit jaar ziet ze het nog niet zitten. Ik heb mijn belofte verbroken en sta zelf vier jaar later opnieuw aan de start van de Zestig van Texel en Vanessa, die zit weer op de fiets.
Edward