Verslagjes van Michel, Edward Philip en Bart

Michel


Eindelijk is het dan zover. Na maanden een trainingsprogramma te hebben afgewerkt mocht ik starten in de Rotterdam Marathon 2012.
Samen met Philip, Bart en Tom. Al dagen ervoor leed ik aan marathonstress.
Voor de start nog Lee met You never walke alone. Dat zijn kippevel momenten. Mijn vriend ruud liep ook mee. Samen met hem en Tom gingen we weg op 6 min gemiddeld. De eerste 20 km gaan super: ik heb nergens last. En eigenlijk gaat het zo de hele tijd tot de 32e km. Kreeg tom het zwaar. Tom zei lopen jullie maar, ik loop hem op mijn eigen tempo uit. Op het 40 km punt krijgt ik pas last van mijn spieren. Maar zoals Ruud wel vaker tegen mij zei en nu een tandje erbij de laatste km we draaien de coolsingel op. D mensen staan nog rijen dik,wat een feest.
De hele marathon is dat zo er. Er zijn weinig stukken zonder publiek. Dan over de finish dat is wel het mooiste moment: je ben zo trots op je zelf dat je dit bereikt hebt. Je allereerste marathon in de stad waar je voetbalclub zit. Philip en Bart zijn al binnen en wachten daarna op Tom.
Ik ga al vast mijn medialle inlaten graveren. Opeens zie ik Tom zitten.
Wat is er gebeurd? Tom heeft het laatste 10 km ontzettend zwaar gehad. Mijn vrouw gaat met hem naar de EHBO-post. Daar krijgt hij 2 zakjes vocht en knapt gelukkig weer op. Daarna nog ff wat gegeten en dan weer op weg naar Groningen.
Langs deze weg wil ik aantal mensen bedanken. Natuurlijk mijn vrouw voor het steunen voor en tijdens de marathon.
Ook alle mensen van de loopgroep voor de tips enz die je kan gebruiken tijdens de marathon. Henk Meijer voor het schema voor het hardlopen, drinken en voeding. Ook jacqueline voor de nodige kilo s die ik ben afgevallen. En natuurlijk Elise die geholpen heeft met mijn rug.

Michel

Edward

De voorbereidingen voor deze marathon waren zeker niet optimaal. De achillespees is nog steeds spelbreker bij harde tempotrainingen, waardoor ik regelmatig een extra dagje rust moet nemen. En dan was er natuurlijk dat prachtige natuurijs. De Fries in mij neemt het dan over en in plaats van netjes mijn marathontraining af te werken, werd het een week van tochten schaatsen. Onbekende spieren werden geprikkeld. Om de schade in te halen nog snel een lang weekend naar de Ardenne om te trainen. Helaas lag er daar nog best veel sneeuw. En twee weken geleden heb ik me door Harry laten overhalen om de Diever marathon als laatste lange duurloop te lopen. Dat ging goed en gaf wel wat vertrouwen. Vandaag moet het wel een klein half uur sneller.

Een PR lopen vandaag is wat erg ambitieus. Onder de drie uur lopen is een realistischer doel. Afgelopen rustweek waarin ik maar 1 keer heb gelopen, begon de achilles weer aardig op te spelen. Rust lijkt niet bevorderlijk voor de blessure.

Ik mag in startvak C starten. Naast de echte toppers. Lee Towers staat vlakbij in een hoogwerker en stijgt langzaam naar eenzame hoogte. Daar zet hij het "You Never Walk Alone" in. Tijd om me van overbodige kleding te ontdoen. Ik trek mijn trui en een oude overbroek uit en gooi ze over de hekken. Altijd een goed moment om ruimte te maken in je kledingkast. Het voelt best koud in een hemdje en korte broek. De vlaggen staan strak van de wind. Om me heen wordt er nog wat in flesjes gepist. Had ik achteraf ook moeten doen. Ik kijk omhoog naar Lee die lekker bezig is. Om me heen veel verschillende nationaliteiten waarvan de meeste uit volle borst meezingen. De hele sfeer en spanning die opgebouwd wordt in het startvak is voelbaar. Je moet wel een blok ijs zijn als dat je niets doet. Als Lee is uitgezongen en de opzwepende muziek wordt gestart klinkt eindelijk het kanonschot.

Ik zet me in beweging, ren door de rook van het kanonschot, zoek naar een comfortabel tempo en negeer mijn achilles. Na een wat trage start loop ik al snel op het schema van de 2:54 van de Amsterdam marathon. Merk wel dat het meer moeite kost dan in Amsterdam. Maar nu ik toch bezig ben kan ik het net zo goed proberen. De 10 km gaat in ruim 41 minuten.
De 15 in 1:01:43. Nog steeds sneller dan in Amsterdam. Maar makkelijk gaat het niet. Ik loop gelukkig in een redelijk grote groep. Harry's advies om nooit op kop te gaan lopen volg ik netjes op. Ik laat me meevoeren en als ik wat achterop raak zet ik even aan om weer bij de groep aan te haken.
Een behoorlijke stevige neger inspireert me om het tempo vol te houden. Als hij het kan met al die "spieren" moet het voor mij een makkie zijn. Maar het kost me steeds meer moeite en ik moet al vanaf kilometer 2 ontzettend pissen. Echt veel last van de wind heb ik nog niet gehad. Op de halve kom ik door in 1:26:58. Nog steeds sneller dan in Amsterdam. Ik twijfel of ik een plaspauze zal inlassen. Zo zonde om daar tijd mee te verliezen. Als ik voor de tweede keer de erasmusbrug over ren lijkt deze vele malen hoger en langer dan de eerste keer. Het publiek is hier gelukkig wel weer wat enthousiaster. Sowieso is er veel meer publiek dan in Amsterdam maar ze maken niet altijd lawaai. Iets voor het dertig kilometerpunt komen de koplopers me tegemoet. Ik zie dat Mosop niet zoals verwacht op kop loopt maar het twee Ethiopiërs zijn die nog redelijk fris als eerste de laatste kilometers ingaan. Ik moet er nog ruim twaalf. Ik laat me inspireren door de souplesse en snelheid van de Ethiopiërs. Maar dat is van tijdelijke duur. Al snel gaat het met mij niet zo soepel en snel meer. Het drinken kost steeds meer moeite door de druk op mijn blaas. Als ik de dertig in 2:04:09 passeer ben ik voor het eerst langzamer dan in Amsterdam. De wind wordt nu ook wel erg irritant op sommige stukken. Het gekletter van de wapperende startnummers zegt genoeg.
Een PR gaat het niet worden met deze wind. Kan ik net zo goed een mooie boom uitzoeken om die van wat vocht te voorzien. 5:18 is mijn kilometertijd inclusief plaspauze. Das een dikke minuut verlies. En wat erger is: ben mijn groepje kwijt. Niet echt handig met deze wind. De kilometertijden worden langzamer maar zolang ze niet boven de 4:30 komen ga ik die drie uur makkelijk halen. Probeer me te ontspannen maar mijn linkerbeen voelt allang niet meer van mij. De afzet met dat been gaat niet zoals ik graag wil. Een man in het publiek roept dat we nog eerste kunnen worden. Dat vind ik wel grappig en het leidt even af. Net als de kinderen die om een high five vragen. Met mijn door de gemorste sportdrank klef geworden hand sla ik er lustig op los. Afleiding lijkt me nu het verstandigst. Soms voelt het alsof ik op een hele zachte ondergrond loop waar mijn afzet in verdwijnt.
Ook zie ik niet heel scherp realiseer ik mij. Als ik zie dat ik nog 25 minuten heb voor 5200 meter om nog binnen de drie uur te finishen weet ik dat het onmogelijk nog mis gaan. Dat stelt me gerust maar als ik eindelijk de coolsingel opdraai vergeet ik helemaal om ervan te genieten. In plaats van me de laatste 400 meter te laten aanmoedigen, span ik me overdreven in om zo snel mogelijk te finishen. Slaat nergens op. Alsof die paar seconden nog wat uit zullen maken. Ook vergeet ik alweer om naar de fotografen te lachen. Zal er wel weer met een verbeten kop opstaan.

In 2:57:12 finish ik en voel me raar. Niet moe of uitgeput maar wel koppijn en een ontzettend stijve linkerkuit. Ook een beetje misselijk gevoel maar na een patatje is dat snel over. Later die dag blijkt ook waarom ik alles niet zo helder meer zag. Ik had mijn rechterlens nooit ingehad. Die lag nog verschrompeld naast het contactlensdoosje.

Edward

Philip

Ondanks een slecht verlopen voorbereiding: anderhalve week uitgeschakeld vanwege zware griep in het begin en ook nog eens anderhalve week niet kunnen lopen door pijn vanwege een rug- en peesblessure was ik toch supertevreden met mijn eindtijd an 4.00.20.
De eerste 30 km gingen goed maar daarna merkte ik toch dat ik het nodig duurwerk niet had kunnen trainen en kreeg al wat last van zware benen. Ik besloot om iets langzamer te gaan lopen. Mijn doel was een eindtijd van 4 uur en het uitlopen van de marathon en dat is dus gelukt.
Kortom een voldaan gevoel en de ervaring dat je wel de nodige kilometers als basis voor de marathon moet kunnen trainen.
Het was weer gezellig met zijn vieren en de sfeer was weer prima in Rotterdam.

Groeten Philip


Bart

Maratona  di Rotterdam 15 april 2012

In het najaar van 2011 werd door Tom en Michel besloten om in 2012 hun 1e marathon te gaan lopen. Als fanatiek Feyenoord aanhanger en uit het Westland komende was er voor Michel natuurlijk maar 1 plek waar dit moest gebeuren. In zijn eigen Hometown Rotterdam.

Voor Tom maakte het niet zoveel uit waar de 1e marathon zou worden gelopen, einddoel is: uitlopen van deze 42.195 meter lange uitputtingsslag. Philip en ondergetekende besloten om ook mee te gaan. Voor ons was het de tweede keer in Rotterdam.

Reeds in januari begon voor ons vieren de voorbereiding. Helaas begon de voorbereiding niet optimaal. Ikzelf begon met hamstring probleempjes. Met wat extra krachttraining voor de bovenbenen werd deze horde verholpen. Vol goede moed werd de voorbereiding voortgezet. Echter, een andere blessure stak de kop op. Een onwillige achillespees bracht zes weken voor de marathon behoorlijk wat twijfels. Voor de tweede keer naar de fysio. Ook nu weer extra oefeningen en na elke training de achillespees in het ijs.

Ondanks dat er in Haren een kleine p.r. gelopen was bleven er twijfels. De pees werd steeds weer dik en pijnlijk. Diever zou de test worden, marathon of niet. In Diever lekker gaan lopen en de laatste kilometers tempo gaan lopen. De halve ging in iets minder dan in 1.55 waarna we besloten om aan te zetten. De laatste 7 km. gingen in minder dan 32 min. Dat was gewoon goed.

Ook Philip zijn voorbereiding verliep niet zonder problemen. Zijn rug speelde behoorlijk parten, waardoor de intervallen en lange duurlopen met aangepaste snelheid werden volbracht.

Maar ook voor Philip waren er dus de nodige twijfels. Een goede voorbereiding is toch eigenlijk wel een eerste vereiste om een marathon uit te lopen, anders wordt het zwaar, zeer zwaar. Michel begon vol goede moed aan de voorbereiding, maar hoe dichter we bij de marathon kwamen hoe meer pijntjes er kwamen. Ook bij Michel was de rug een kwetsbaar plekje. Ook hier bracht de fysio uitkomst. Ook Henk Meyer stond Michel bij met raad en daad. Echter de stress werd groter en groter. Het nieuwe lopen begon zijn tol te eisen. Maar goed dat het niet langer duurde anders hadden we de psycholoog er nog bij moeten halen. Tom zijn voorbereiding verliep naar aller tevredenheid. Alle interval en duurlooptrainingen werden vol overgave en enthousiasme volbracht. Het nieuwe lopen voelde goed aan. Dit was een prestatie op zich want Tom was eind december nog geopereerd en praat nog steeds wat hoger als normaal, maar ging er volledig voor. Dan is het eindelijk zover.

De zaterdag voor de marathon gaan we gezamenlijk naar Rotterdam voor het ophalen van de startnummers en het bezoeken van de expo. Hier maken we kennis met Ruud de kameraad van Michel. Een fijne goozert alleen jammer dat ie voor 020 is. Nooit gedacht dat ik wat zou drinken met een Ajacied, maar voor Ruud maak ik graag een uitzondering. Drink graag een keertje een biertje met hem.
Na de expo een terrasje (in de zon en uit de wind), en dan eten bij de pizzeria. Philip wist van te voren dat het hier goed eten is. En inderdaad, het eten was goed. Voldaan naar het hotel voor een paar uurtjes slaap. Hier zou het bijna nog misgaan. Met de receptie werd afgesproken dat we om 06.45 uur gewekt zouden worden. Ikzelf slaap de hele nacht niet, dus zag dat de klok inmiddels voorbij de afgesproken tijd was. Toch de rest maar even wakker maken. Even aankloppen bij Tom en Michel. Tom komt met een slaperige kop bij de deur met de vraag wat er is. Hoogste tijd, het is bijna zeven uur. De wekdienst heeft ons vergeten. Het ontbijt maakt veel goed.

Dan met de trein voor een ritje van een half uur. De trein zit behoorlijk vol met lopers en supporters. Op het centraal uitstappen en naar het Alberda college om de hardloopkleding aan te trekken. Maar ja wat moet het worden? Kort, lange tight lange mouwen of toch korte. Ik besluit de halflange tight met iso-shirt en korte mouwen.  Hier over heen een hemdje en daar weer over heen wat oude kleding om niet koud te worden in het start vak. Met zijn vijven richting startvak, Michel zijn kameraad Ruud loopt met Michel mee en ook Tom loopt met ze mee. We wensen elkaar nog een keer veel succes en duiken dan ieder ons eigen start vak in. Philip, Tom, Ruud en Michel links van de tram, ik rechts. Ieder gaat zijn eigen marathon lopen.

Een paar minuten voor het kanonschot laat Lee Towers nog even horen dat hij fantastisch kan zingen en bezorgt menig loper en supporter het kippenvel op het lichaam. Voor mezelf heb ik besloten om toch te proberen een p.r. te lopen. Wil daarom met de ballonnen van 3.30 mee. Dan is daar de start. Probeer de bij ballonnen (lichtblauw) te komen. Het is echter zo druk dat het me niet lukt, wat ik ook probeer. Ik slinger overal tussen door, op en over de trambaan en over het gras. Het lukt met niet, het is te druk. We zijn inmiddels 5 km verder als ik Philip achterop loop. Ik zeg tegen Philip dat ik het nog een keer probeer om bij de lichtblauwe ballonnen te komen. Philip wenst me succes en loopt in eigen tempo verder. Het lukt me echter niet, zodat ik besluit mijn eigen race te lopen. Als we voor de tweede keer bij de Erasmusbrug komen wordt ik genadeloos afgestraft voor de inspanning op de eerste 12 km. Ik zit er dan al behoorlijk doorheen. Eigen schuld dikke bult zeggen ze dan. Luister dan ook eens naar een ander. Heel even komt opgeven bij mij op. Dit zou echter wel heel slap zijn. Besluit om maar gewoon zo goed mogelijk uit te lopen. Rond de 34 km komt de pacer van 3.45 met paarse ballonnetjes naast mij lopen.
Ik groet hem en hij schrikt er van. Wat wil het toeval…. ik ken deze man (Jeroen) erg goed. Dit is de man die mijn trainingsschema heeft geschreven en met wie ik al wat duurloopjes heb gelopen. Hij weet mij zo goed te motiveren en aan te moedigen dat ik zowaar de geest krijg bij te blijven. Begin zelfs weer wat praatjes te krijgen en probeer zelfs het publiek weer wat op te jutten. Bij de drinkpost vraagt Jeroen of ik even mijn ogen wil sluiten en krijg prompt 2 volle bekers water in mijn gezicht gesmeten.
Geloof het of niet dit werkte fantastisch. Op naar de finish. Vlak voor de laatste bocht naar de Coolsingel hoor ik ineens heel hard: ”kom op Bart, nog een klein stukje". Staat daar Jeannette in LB-jasje mij nog even op te peppen. Helemaal geweldig. Komt even naar Rotterdam om ons aan te moedigen. Ben best wel een beetjes overweldigd. Kom uiteindelijk in 3.41.16 over de finish. Minder dan 1 minuut boven mijn p.r. Hoezo slecht gelopen. Onder deze omstandigheden, koud en winderig toch wel goed gelopen.
Over de finish wacht ik op de anderen. Philip komt binnen en ziet er toch redelijk fris uit. Heeft zijn eigen tempo gelopen en is zeer tevreden. Samen halen we onze medaille en plastic beschermhoes en lopen we terug naar de finish. We wachten op de volgende LB-er. Michel komt binnen samen met Ruud, zijn kameraad, dolblij en zeer sterk gelopen.
Maar waar blijft Tom vraag ik. Tom zat er bij 32 km behoorlijk door en moest afhaken bij Michel en Ruud. Zij halen hun medaille en gaan door naar de graveertent. Philip en ik wachten op Tom. En dan komt hij over de finish… volledig kapot en uitgeput. Ik vang Tom op, omhels en ondersteun hem.
Er komt een traan bij Tom en mijzelf. Wat een prestatie. Hoe diep kan een mens gaan. Heel diep zie ik aan Tom. Wat een kanjer.
We waggelen samen naar de medailles waar Tom even moet gaan zitten. Een minuutje later lopen we naar de graveertent waar Tom er nog een keer achter komt dat hij heel diep is gegaan. Vraag aan Tom of het gaat, het antwoord is nee. We besluiten de EHBO erbij te halen.
Diagnose : uitgedroogd, volledig uitgedroogd. Vanaf hier neemt Michel zijn vrouw Irene het over en gaat met Tom mee. Hij gaat op de brancard naar de grote EHBO-tent. Hier wordt een dubbel infuus aangelegd en met een kopje thee is Tom weer snel het mannetje. Wij zijn ondertussen gaan douchen. Philip en ikzelf zijn behoorlijk koud geworden en snakken naar een warme douche. Michel laat zich nog even masseren.
Als afsluiting eten we gezamenlijk een lekker schnitzel met rijst, aardappelen en groente. Moe maar voldaan nemen we afscheid van Ruud, en koersen we in de auto weer terug naar Grunn. Weer een ervaring rijker en eentje die mij nog lang zal heugen.
Wanneer de volgende marathon weer gelopen wordt weet ik niet maar dat er nog meer komen is zeker, of niet Tom?

Groetjes,
Bart de Vries

Marathon Utrecht 9 april 2012

Zondag 8 april met Henk in de trein op weg naar Utrecht. Daar aangekomen hotel opzoeken, deze was dichtbij de Jaarbeurs. Daarna startnummers halen en nog even rondsnuffelen op de beurs en uiteraard ook wat gekocht. Omdat we al twee dagen niet hadden ‘hard’gelopen, besloten we om toch nog maar even ‘los te lopen’ en Utrecht even verkennen. ’s Avonds nog de laatste pastamaaltijd weggewerkt, kleren klaar gelegd, tja, wat doen we nu aan, twee shirtjes met lange mouw en lange tight en handschoenen, bleek achteraf een goede keus te zijn.

De volgende dag is het dan zover en mogen we eindelijk los. Omdat het hotel dichtbij de Jaarbeurs is, kunnen we rustig (is dat zo??) naar de start lopen. We staan nog maar amper in het startvak, omdat ik nog naar de wc moest, en het startschot klinkt ook al. En daar gaan we, ieder op zijn eigen manier. En we zullen zien of al die gelopen kilometers ook vruchten zal afwerpen. Het weer is niet echt geweldig, (mot)regen, wind en koud.

Ik ga de eerste 500 meter gelijk veel te snel van start en trap gelijk op de rem. Ik was gewaarschuwd, maar helaas, dan voelt alles nog zo goed en de opgebouwde spanning wil eruit. Ga gelijk een stapje langzamer, laat iedereen maar lopen, ik loop mijn eigen plan. Ze snellen mij aan alle kanten voorbij, maar ik trek mij er niks meer van aan.

Het parcours is niet echt stimulerend. Op een geven moment zie ik voor mij niemand meer lopen en achter mij ook niet. Ik begin mij even af te vragen ‘loop ik hier een marathon?’. Op het 21.1 km punt is mijn tijd 2.15.51 en dat is voor mij een teken dat het goed zit. Af en toe ga ik iemand voorbij die er eigenlijk al helemaal doorheen zit. Dan word ik ingehaald door twee dames in een roze hemdje (brrrrrrrrr). Even een praatje hoe het gaat en ze lopen door.

De benen gaan lekker en na 30 km besluit ik om mijn tempo langzaam te verhogen. Het gaat steeds beter en de kilometers gaan in rap tempo voorbij. Bij 32 kilometer kijk ik mijn horloge 3.22?? Klopt dat wel. Nu nog 10 kilometer, dat is iets meer als een uur in de marathon. Tenminste als ik dit tempo vol kan houden. Na 36 kilometer laat ik mijn hartslag oplopen en zeg tegen mijzelf dat ik nu met een tempoduurloop bezig ben van 6 km en dat moet gewoon lukken. Tot mijn verbazing zie ik opeens in de verte twee roze hemdjes lopen en ik loop ze steeds verder in. Zij stom verbaasd dat ik weer naast hun loop. En wat zeggen de roze hemdjes?? GROTE KLASSE, MET RESPECT!! Ik loop ze voorbij en zal ervoor zorgen dat ik niet weer ingehaald word.  Ik mis wel eens een kilometeraanduiding en dan gaat het soms opeens snel. Onder de Dom door (oh ja??) en op naar de finish. Yes, een PR – 10 minuten!! Kan het haast niet geloven. Hier heb ik voor getraind, maar dat ik 10 minuten sneller zou finishen dan in Amsterdam had ik nooit durven dromen.

Nu op zoek naar Henk in de Jaarbeurshal, maar Henk komt er al aan lopen. Ziet natuurlijk gelijk al aan mij dat het wel goed zit. Henk was zelf ook tevreden over zijn tijd. Natuurlijk in je vijftigste marathon in de 65+ klasse ook nog eerste worden is klasse!! Maar opdat moment wisten wij nog niet dat we eerste waren geworden. In de trein kregen we een smsje van Peter dat we allebei eerste waren geworden. Ho stop, we moeten terug om onze bekers op te halen, maar helaas de trein reed gewoon door. Die bekers worden vast nog wel bezorgd in Bedum en Zuidwolde.

We hebben een leuk weekend gehad en kunnen terug kijken op een goed verlopen marathon.

Groetjes,
Tineke

Als voorbereiding op de Bedumer Bosloop wilde ik de Raitdaiprun lopen. De loop in Haren had ik wegens ziekte moeten missen.
In Sauwerd werden de parkeerplaatsen en de inschrijving goed aan gegeven. Mettertijd kwam Joop ook zich melden voor de 10 km. Het weer was zonnig maar wel een beetje koud, 5 graden en een koud windje. Streeftijd was van mij om de 10km in een uur te lopen. Bij de start was het een beetje dringen. De kou speelde mij onderweg parten. Ik kreeg last van mijn buik. Ik had dus toch even beter naar de trainer moeten luisteren door een krant bij de broek in te stoppen.
Onderweg maar geen koud water genomen die aangerijkt werd. Ik had wel een behoorlijk hartslag van 179`a 182. Vooral de laatste 2 km kwamen er lopers mij achterop.
De verleiding is dan groot om aan te haken maar gezien mij hartslag maar toch niet gedaan. Ik ben met het zelfde tempo over de finisch gekomen. Joop volgde een minuut later. Als aandenken hebben we een shirt gekregen. Het is een mooie loop door het raitdaiplandschap heen.

Groetjes,
Aaltinus