Zaterdagmorgen om 7 uur ging de wekker voor de halve van Midden-Drenthe. Een beetje vroeg voor een halve marathon die de start heeft om half twee en slechts 42 min. rijden is. Er moest echter door dochterlief eerst een wedstrijdje hockey worden gespeeld in Hoogeveen. Daardoor kom je dan toch bijna nog in tijdnood. Omdat Jan en Evelyn ook in Zwiggelte wilden lopen (anders was ik denk ik ook niet gegaan) werd ik na de hockeywedstrijd bij de start afgezet en was Jan bereid om mij terug naar Ruischerbrug te rijden.
Omdat ik nu mooi op tijd was had ik de gelegenheid om rustig in te schrijven en de kidsrun te zien. Fantastisch om dat jonge grut vol overgave 1 km voor de jongsten en 1,5 km voor de wat oudere kids te zien draven. Er was voor iedereen een medaille en de één vond het nog mooier dan de ander. Niks nintendo of x-box, nee, gewoon lekker hollen. Voor de eerste drie van elke categorie waren er ook nog mooie bekers, zowel voor de meisjes als de jongens. Super blije gezichten en daar doe je het als organisatie voor.  
Om een uur of een waren Jan en Evelyn ook gearriveerd en nadat ook zij de startnummers hadden gehaald en opgespeld op het LB shirt was er nog even tijd om in te lopen. Om half twee was de start.
Voor de start wisten we wat we graag zouden willen lopen. Jan zou proberen rond de 1.35 te lopen. Evelyn wilde graag onder de 2 uur lopen en ondergetekende rond de 1.45. Voor ons drietjes mooie tijden. Loopt het lekker ga je wat sneller gaat het wat moeizamer loop je wat langzamer.
Al direct na de start werd duidelijk dat Jan serieuze plannen had. De eerste kilometers gingen keurig rond de 4.18 en nadat we het bos in doken was ik Jan allang uit het zicht verloren. Evelyn liep haar eigen race met het doel een mooie tijd van onder de 2 uur te lopen. Dat betekende dat ze ruim onder de 6 min. gemiddeld moest lopen. Ze slaagde met verve in een tijd van 1.57.07. Ruim onder het doel. Ikzelf wilde graag rond de 1.45 lopen en kwam binnen in 1.44.55.  Bij de finish stond Jan al te wachten met zijn trainingspak aan. Jan had  fantastisch gelopen en finishte in een mooie p.r. van 1.31.06. Jan kon de tijden van de eerste kilometers lekker doortrekken en zette dus een schitterende tijd op de klok. Nogmaals Jan, gefeliciteerd.
De prestaties van met name Jan en Evelyn zijn niet te onderschatten want het parcours was weliswaar zo goed als vlak maar liep voor zeker 60 procent door het bos over onverharde paden. Ook de vrijwilligers van de organisatie verdienen een dikke pluim. De dag voor de start waren zij nog druk in de weer geweest om gaten te vullen met zand om het de lopers naar de zin te maken. Er lagen zelfs enkele rubberen tegels over de gaten in het parcours. Tevens was het een autovrije halve marathon, ben werkelijk geen auto tegengekomen, zowel in het bos niet als op de verharde stukken. Een schitterende halve marathon waar je ook voor de 5 of 10 km kunt gaan. Ook de gezamenlijke start was geen probleem. Er was geen wanklank te horen. Bij de finish een super enthousiaste speaker die iedereen bij naam noemt en feliciteert met zijn of haar prestatie. Dan nog een verrassing bij inlevering van je startnummer (dit keer een bandera) en iedereen gaat voldaan naar huis. Ik heb nog geen grote ervaring met mooie loopjes maar deze staat zeker in de top 3. De omgeving, de organisatie. Alles top. Graag tot volgend jaar bij voor mij Drentse’s mooiste.

Loopgroet Bart.

De Koning van Spanje, een trail van bijna 32 kilometer door de Limburgse heuvels. De start is om 11:00 uur in Gulpen. Dat is, gezien de reistijd, wat te vroeg voor mij. Vandaar dat ik gisteren al richting Zuid Limburg ben gereden, om te overnachten in een Abdij in Kerkrade. Een mooie plek om me te bezinnen op mijn loopdoelen dit jaar.

Terwijl ik vanuit Kerkrade richting Gulpen rijd zie ik de heuvels en vraag me af waarom ik in hemelsnaam in het platte Groningen woon. Ik ben voor de verandering eens op tijd en heb nog ruim anderhalf uur voor de start. Aan de drukte is te zien dat trails steeds populairder worden. Meer dan duizend lopers waarvan een kleine vierhonderd de langste afstand gaan doen. Niet alleen de sfeer bij de start is anders dan bij wegwedstrijden maar vooral de vaak kleurrijke uitrusting van de lopers. Sommigen gaan er een dagje op uit zo te zien. Er zijn twee verzorgingsposten onderweg dus meer dan een paar dadels lijkt me wat overdreven voor 32 kilometer.

Het weer lijkt minder erg dan er voorspeld was, al wisselen een heerlijk zonnetje en koude wind elkaar snel af. Ik doe toch maar een lang shirt aan. De voorspelde regen laat nog op zich wachten. Na het startschot probeer ik met de kopgroep mee te gaan maar moet al snel toegeven dat deze mannen veel te sterk zijn. Al bij de eerste heuvel kom ik kapot boven aan. Ik laat me wat afzakken en probeer weer op adem te komen. Ik kijk niet naar mijn Garmin en heb maar één doel vandaag. Ik ga niet wandelen. Dat doe ik in Zwitserland wel maar hier wil ik alle beklimmingen rennend bedwingen. Bij een trail blijft het goed opletten. Je moet de grond goed in de gaten houden om niet onderuit te gaan en ondertussen ook op de omgeving letten. Niet alleen omdat het hier prachtig is maar vooral om geen pijltjes te missen en verkeerd te lopen.  

Na wat beklimmingen en nog mooiere afdalingen over vaak smalle trails volgt na acht kilometer een afdaling over een open veld richting een beekje. En al moeten we daarna meteen linksaf om 50 meter verder over een bruggetje weer het beekje over te steken, nu moeten we erdoorheen. Het water is helder en ik zie dat de bodem uit kleine steentjes bestaat. Dus dat moet lukken. Een paar flinke stappen en ik sta met koude kletsnatte voeten aan de overkant. Snel linksaf, bruggetje over en er volgt meteen een pittige beklimming. Als ik boven ben voelen mijn schoenen alweer droog aan. Mooi materiaal die Salomons. Zo nu en dan miezert het wat en er volgen ook wat blubberige trails. Daar zijn mijn schoenen niet voor gemaakt en ik heb soms de grootste moeite om overeind te blijven. Net als ik denk dat het wel gaat, ga ik hard onderuit in een bocht bij een afdaling. Ik val op mijn heup en mijn knie. Vol blubber kom ik overeind en ren verder. De pijn in de heup en knie voelt aan als een fikse blauwe plek. Ik ga ervan uit dat ik verder niets verzwikt heb en probeer de pijn te negeren, want wat is er nou mooier dan te rennen door een mooi heuvelachtig landschap en heerlijk smerig te worden. Smerige kleding, handen vol met blubber, en een paar schaafplekken. Ik voel me gelukkig als een spelend kind.

Het blijft opletten om de pijltjes niet te missen. Soms staan er ook bordjes met aanwijzingen voor de verschillende afstanden. Net als ik zo'n bordje passeer waait het om en ik zie nog net dat ik rechtsaf moet. Ik vraag een toeschouwer een stukje verderop, of ze het bordje weer rechtop wil zetten en ga rechtsaf een heuvel op. Ik concentreer me op mijn klimtechniek en hoor, als ik de top nader,  iemand roepen dat ik verkeerd loop. De loper achter me heeft beter opgelet en roept dat ik had moeten afslaan. Ik ren terug en volg hem. Hij lijkt de route te kennen. Logisch, hij heeft hem vanmorgen ook al een keer gelopen vertelt hij. Ik versnel wat bij de afdaling en mis alweer een bocht. Ik hoor hem opnieuw roepen en ga maar weer achter hem aan.  

Ik loop weer vooruit want op de mooie smalle trails kan je beter vrij zicht hebben dan achter iemand aan te rennen. Soms zijn het een soort smalle drooggevallen stroompjes waarbij je omhoog moet klauteren. Ook hier: blijven rennen. Blijft machtig om zo te ravotten in de natuur. Geen vlak schema maar aanzetten waar dat mogelijk is. Soms vlieg ik over smalle paden naar beneden. Een kleine misstap doet me dan weer eventjes inhouden maar al snel ga ik weer zo hard mogelijk. Voeten hoog optillen, kleine pasjes en op je voorvoet om te voorkomen dat je gaat glijden of een misstap maakt. Bij de 20 km komt een loper me voorbij. Ik haak aan en we rennen samen een lekker tempo. Dan zie ik, achter een stel mensen, nog net een bordje die ons via een draaihekje de velden invoert. Mijn medeloper ziet het niet en rent rechtdoor. Eindelijk kan ook ik iemand de weg wijzen en roep hem terug. Vele draaihekjes volgen, een passage door smalle "steegjes" langs huizen waar zelfs ik mijn adem moet inhouden om er doorheen te kunnen en een behoorlijke blubber passage waar ook wat geklauterd moet worden. Ik blijf nog net op de been. Bij de 24 kilometer een verzorgingspost met banaan, koek, rozijnen, pinda's, sportdrank en water. Ik eet wat banaan en graai met mijn blubberhand in de rozijnenschaal. Als je smetvrees hebt heb je echt een probleem bij verzorgingsposten. Van wat blubber, zweet, en ander lichaamsvocht ga je echt niet dood.

Vanaf nu ga ik zo hard mogelijk. Ik ben er toch al bijna. In het laatste deel worden we samengevoegd met de lopers van de kortere afstanden en is het gedaan met de rust. Maar het inhalen van lopers is wel een motivatie om door te bikkelen. De laatste kilometers wordt het nog echt ruig. De wind steekt op en het begint hard te regenen. Heuvel op, met harde tegenwind en de regen recht in je smoel, voelt het alsof je niet vooruit komt. Maar ik haal nog steeds lopers van de kortere afstand in. Dan plotseling herken ik de laatste afdaling. Die had ik bij het inlopen al een keer beklommen. Nog stukje door het gras en dan via wat blubber naar de finish. Ik snap nu waarom die loper hem vanmorgen ook al had gelopen. Het is jammer om al te moeten stoppen. Een glas alcoholvrij bier staat op me te wachten. De vlaai sla ik over.

Er zijn nog wat mooie trails van Mudsweattrails in Oktober die nog niet vol zijn: De hoge Veluwe trail in Hoenderloo en de Duinentrail in Schoorl. Wees er snel bij.

Groetjes,
Edward

Afgelopen donderdag was ergeen training. Dus besloot ik op hemelvaartdag mee te doen aan de nrr 2013. Tocht van 75 km gefietst eigelijk totaal 99 km. Mooie ervaring door het Groningse landschap te fietsen.
Na een dagje rust mocht ik zaterdag alweer aan de bak voor de Stemer Omloop. Ja hoe zouden mijn benen reageren na de fietstocht. Thom Snijder die onder de 50 min wilde lopen: leek me een strak plan om met hem mee te lopen.
Het was druk in Stedum want om 17.10 werd het startschot gegeven. Kwam dit omdat het rond 16u weer droog werd en het zonnetje voorzichtig begon te schijnen? Er waren veel LBers aanwezig in Stedum. Ook de de koplopervan het clubklassement Henk van Til was aanwezig. En zo maakt de buurtcontactloop voor ieder wat wils. De eerste 2,5 km lekker door het dorp lopen maar langs het spoorlijn staat altijd zo harde wind; ook deze keer. Hou Tom uit de wind.
Ik zie mogelijkheden om zijn pr aan te scherpen. We lopen rond de 4 min 46. Tegenwind wat langzamer en wind mee wat sneller. De tweede ronde zet ik iets aan om Tom onder de 48 min krijgenn. Tom doet het super en geeft alles. Ja je moet het zelf doen. De finish komt in zicht en Tom geeft alles. Met een mooie laatste km van 4.26 loopt Tom nieuwe pr van 47 min en 35. Gefeliciteerd je hebt het super gedaan!
Ook Erik, Marco, David gefeliciteerd met jullie nieuwe pr. Ik hebt volop genoten vandaag als haas voor Tom  en finish in dezelfde tijd als Tom.

Groetjes,
Michel

17 LBers in actie in sfeervolle loop!
PR voor Vanessa en langste afstand voor diverse LBers


Foto: PeterH, HIER staan nog meer foto's.

De Nacht van Groningen trekt elk jaar vrij veel LBers. Vorig jaar 10, nu maar liefst 17! Opnieuw de start op een andere lokatie, de Westerkade. De stad was bij het Noorderplantsoen hermetisch afgesloten. Maar liefst 1550 lopers komen op deze loop af. Door de vele afstanden is het voor de toeschouwers wel wat onoverzichtelijk, maar niet minder sfeervol. Voor de lopers prima condities. De op-de-lange-afstand-debuterende LBers hadden maandenlang naar deze wedstrijd toe getraind. En met succes! Gefeliciteerd met jullie debuut op de eerste wedstrijd over meer dan 10km! Vanessa had haar zinnen gezet op een tijd van rond de 1:45u. Ze slaagde daar niet in, maar liep opnieuw (al is het een nipte) PR op de halve (vorige tijd: 1:46:51). Klasse!. De tijd van Joop zou uiteraard goed zijn voor een clubrecord, maar die bestaat niet op de incourante 14km.
Foto's maken was lastig door de snel invallende avond, maar de toejuichende LBers hebben met plezier langs de kant gestaan.
Sommige LBers hadden nog genoeg energie over om na afloop na 'de 3' ook nog even de kermis te testen....leuk!
De foto's van Peter en Edward staan HIER. en HIER als slideshow
Krantenartikelen

Janneke voltooit de 'Huizenga Marathon'.
Succes voor 2 LBers op de 10km met PR voor Erik!

Foto: (c)Herman Rinker, met dank, KLIK voor vergroting, HIER staan alle foto's

Sinds nov 2010 had Janneke geen marathon meer gelopen. Met slechts 7 weken voorbereiding wist ze de Huizenga Marathon  - genoemd naar de legendarische Groningse Haardloper Louwe Huizenga (1893-1973), lees HIER meer - te voltooiden, haar 76e (ultra)marathon. Dat ze de tijdwaarneming lang in onzekerheid en kou liet staan of ze net wel of net niet binnen de 5 uur zou finishen, begrootte haar wel. Het werd gelukkig net binnen die 5 uur.
Op de kortere afstand - er werden rondjes van 2.5km gelopen- succes voor Erik, die met een prima tijd zijn oude pr (41:01) met bijna een minuut verpletterde. Waar intervaltrainingen niet goed voor zijn! Tot haar eigen verbazing mocht Sabina ook plaats nemen op het podium. Ook Sander liep een prima rijd op de 5km. Nog even en ook zijn oude pr (28:59) gaat er aan. Sander ga zo door!